งานวิชาการเป็นงานต่ออิฐทีละก้อน

          ผมกำลังอ่านหนังสือ Smallpox : The Death of A Disease เขียนโดย D. A. Henderson  ซึ่งมีตอนหนึ่งเขียนถึงวิธีการ variolation คือเทคนิคการปลูกฝีแบบโบราณ ซึ่งใช้กันมาตั้งแต่คริสตศตวรรษที่ ๑๐   โดยเชื่อว่าเริ่มที่อินเดีย แพร่ไปจีน แล้วแพร่จากจีนตามเส้นทางสายไหมสู่อาณาจักรอ๊อตโตมาน ในศตวรรษที่ ๑๗    และแพร่เข้าอังกฤษและยุโรปตอนต้นศตวรรษที่ ๑๘  

          Variolation คือวิธีปลูกฝีหรือฉีดวัคซีนป้องกันโรคฝีดาษแบบโบราณ ที่ใช้เชื้อตัวเป็นจากหนองฝีหรือสะเก็ดฝี   ข้อเสียคือจะมีบางคนที่เชื้อลุกลามไปทั่วตัว กลายเป็นโรคฝีดาษ และมีอัตราตายจากการปลูกฝีแบบเก่านี้ ๒%   ในขณะที่คนเป็นฝีดาษมีอัตราตาย ๓๐%

          เรามักพูดกันว่า Edward Jenner เป็นผู้คิดค้นวิธีปลูกฝีป้องกันโรคฝีดาษ ด้วยวิธีที่เรียกว่า vaccination หรือฉีดวัคซีน   ซึ่งเป็นความจริง   และผู้คนมักจะคิดว่าจู่ๆ Jenner ก็คิดวิธีให้วัคซีนป้องกันโรคขึ้นมาได้   ซึ่งไม่จริง

          ความเป็นจริงคือ มีวิธีให้วัคซีนป้องกันโรคอยู่นานแล้ว แต่เป็นวิธีที่ไม่ค่อยปลอดภัย เพราะใช้เชื้อตัวเป็นจริงๆ    Jenner ต่อยอดความรู้วิธีให้วัคซีนแบบเก่า มาเป็นให้วัคซีนแบบใหม่โดยใช้เชื้อที่มาจากฝีดาษวัว    ทำให้มีความปลอดภัยสูงมาก 

          งานวิชาการมักเป็นการต่อยอดกันทีละเล็กละน้อยทั้งสิ้น   จนถึงจุดหนึ่งจึงเกิดการพัฒนาแบบก้าวกระโดด

วิจารณ์ พานิช
๑ ก.ย. ๕๒