ขออนุญาต "บ่นแก้เบื่อ" นะคะ อยากให้ฟัง

           “ไม่มีงบประมาณ”  ประโยคนี้ครูอิงได้ยินเสมอ ๆ ในการจัดทำโครงการ/กิจกรรมต่าง ๆ   โดยเฉพาะในเรื่องของกีฬา 

            จริง ๆ แล้ว เป็นคนที่รับหน้าที่ทำงานด้านวิชาการมาตลอด  แต่เมื่อมีกิจกรรมแข่งกีฬาทีไร  ครูอิงจะต้องเกาะติดขอบสนาม เชียร์สุดใจขาดดิ้น 

            ปีนี้แอบซุ่มทำทีมวอลเล่ย์บอล  ชาย หญิง เป็นงานที่หนัก เพราะนักเรียนไม่เคยมีทีมวอลเล่ย์บอลมาก่อน  นักเรียนไม่เคยได้รับการฝึกฝน  เรียกว่าต้องเริ่มตั้งแต่นับหนึ่ง 

            เพราฉะนั้นการทำทีมครั้งนี้ ครูอิงไม่หวังชนะ  แต่หวังปูพื้นฐานกีฬาวอลเลย์บอลฝึกให้นักเรียนมีระเบียบวินัย มีน้ำใจนักกีฬา 

            สองสัปดาห์ก่อนการแข่งขันรอบแรก  ครูอิงได้ของบประมาณสำหรับซื้อลูกวอลเลย์บอล Mikasa  จำนวนสองลูก  เพราะคิดว่าคงช่วยผ่อนแรงนักกีฬาได้เยอะในเรื่องของการกำหนดทิศทางของลูก  ก็ได้รับการตอบรับด้วยการพยักหน้า 

            หนึ่งสัปดาห์ก่อนการแข่งขัน   นักกีฬาก็ยังไม่เห็น Mikasa  ครูอิงตัดสินใจเดินเข้าร้านเครื่องกีฬา ถามผู้ขายว่า Mikasa  ของแท้  ลูกละเท่าไหร่ ได้รับคำตอบว่าถ้าครูอิงซื้อ จะคิด ราคา ๕๘๐ บาท  แต่ถ้าโรงเรียนซื้อก็จะอยู่ในราคา ๖๘๐ บาท  ครูอิงตัดสินใจควักเงินส่วนตัวจ่ายไปทันที  นักกีฬาดีใจมาก รุมกันจูบลูกวอลเล่ย์บอลใหม่และนำไปให้คุณครูศิลปะ  เขียน “อภินันทนาการ จากครูตาล”

            การฝึกซ้อมเป็นไปอย่างเข้มข้น  สิ่งที่เน้นคือ ระเบียบวินัย  น้ำใจนักกีฬา  รู้แพ้  รู้ชนะ รู้อภัย 

            สามวันก่อนการแข่งขัน  น้องเต้หัวหน้าทีม  เป็นตัวแทนไปขอชุดกีฬาจากผู้บริหาร ซึ่งเป็นชุดที่เขาอยากได้  ผู้บริหารก็ตอบตกลง เด็กดีใจมาก เพราะเสื้อกีฬามีภาพนักฟุตบอลโลกที่เขาชื่นชอบ 

          หนึ่งวันก่อนการแข่งขันรอบแรก  โรงเรียนแจ้งให้น้องเต้ทราบว่า ต้องเปลี่ยนชุดกีฬา  และแจ้งเหตุผลให้น้องเต้ทราบ

            ครูอิงต้องเรียกกำลังใจเด็กคืนมา ด้วยคำพูด “แพ้ ชนะ อยู่ที่ฝีมือ ไม่ใช่ชุดที่สวมใส่”  นักกีฬาน้ำตาซึมแต่หลังจากนั้นก็ฮึกเหิม

            การแข่งขันรอบแรกเริ่มขึ้น  ผลการแข่งขันได้เฮ  เมื่อทีมวอลเลย์บอลชายได้รับชัยชนะ เป็นตัวแทนเข้าสู่รอบชิงในระดับอำเภอ

         เมื่อถึงทีมวอลเลย์บอลหญิง  การแข่งขันสูสีกันมาก  ทีมของครูอิงเป็นรอง แต่จะด้วยฝีมือหรือปฏิหารย์  เมื่อนักกีฬาคนหนึ่งตีลูกวอลเลย์บอลเข้าไปในป่า  กรรมการเห็นว่าเสียเวลาการแข่งขัน  จึงขอยืมลูกวอลเลย์บอลจากครูอิง คือลูกที่เขียนว่า “อภินันทนาการจากครูตาล” เข้าสู่สนามแข่ง  ทำให้นักกีฬาของครูอิงทำคะแนนได้มากขึ้น  ได้เป็นตัวแทนเข้าแข่งระดับอำเภอเช่นกัน

             ผู้บริหารแจ้งในที่ประชุมครูว่า  ในการแข่งขันระดับอำเภอ  ให้ทีมวอลเลย์บอลสวมชุดกีฬาที่เขาเคยขอไว้  นักกีฬาดีใจมาก

            การแข่งขันระดับอำเภอ จะเริ่มขึ้นในวันที่ ๑๔ กันยายน  นี้  แต่.............วันนี้ผู้บริหารก็แจ้งให้ทราบอีกว่า  ชุดกีฬาที่บอกว่าจะให้นั้น  ไม่สามารถให้ได้ เนื่องจากผู้บริหารอีกโรงเรียนที่รับผิดชอบทีมฟุตบอลมาขอให้นักกีฬาฟุตบอล  สำหรับนักกีฬาวอลเลย์บอลก็ให้ใช้ชุดเดิม

            นักกีฬาของครูอิง ใจฝ่อ  ทยอยกันมาบอกกับครูอิงว่า  “ครูครับผมไปแข่งวอลเลย์บอลไม่ได้ครับคุณยายไม่อนุญาต”   “ครุครับ...ผมคงแข่งไม่ได้ครับเจ็บไหปลาร้า”  อื่น ๆ มากมาย

            ปัญหาที่เกิดขึ้นจะไม่มีเลย  ถ้าโรงเรียนไม่ให้ความหวังเด็ก  วันนี้ทั้งวันครูอิงครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี  จะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไม่ได้  นักกีฬาของครูอิงจะต้อง สุภาพ สะอาด สง่างาม  ตัดสินใจเข้าร้านตัดชุดกีฬา  ทั้งออดทั้งอ้อน ใช้กำลังภายใน เพื่อให้เจ้าของร้านตัดชุดกีฬาให้ครูอิงให้ได้ภายในเวลา ๒ วัน  ซึ่งเขาก็รับปาก 

            งานนี้ต้องขอขอบใจลูกชายสุดที่รัก น้องต้นน้ำ และ น้องต้นกล้า ที่ช่วยกัน เบิกเงินจากสมุดออมทรัพย์  คนละ ๑,๐๐๐ บาท  เพื่อบริจาคเป็นค่าใช้จ่ายในครั้งนี้

            ครูอิงเน้นเสมอว่า  ผลการแข่งขันจะเป็นอย่างไรไม่สำคัญ  ขอเพียงทำให้เต็มที่ สู้ให้สมศักดิ์ศรี  เสร็จจากการแข่งขันเมื่อไหร่ ครูอิงจะนำภาพมาฝากนะคะ

            ต้องขออภัยพี่น้องผองเพื่อน หากบันทึกนี้จะไม่ได้สาระอะไร  ครูอิงบันทึกเพราะอยากบันทึก  บันทึกเพราะอยากเล่าให้ใครฟังสักคน  ถ้าไม่ได้บันทึกคงนอนไม่หลับแน่เลยค่ะ                                

วันที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๕๒                             

           เพิ่งกลับจากการนำนักเรียนไปฝึกซ้อมที่สนามกีฬาโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง  วันนี้ซ้อมหนักทั้งภาคเช้าและบ่าย  โดยให้ซ้อมกับพี่ ๆ ระดับมัธยม

           เนื่องจากวันนี้เป็นวันเสาร์ น้องโก๊ะตัวเด่นของทีม ต้องทำงานพิเศษที่ร้านขายขนม ได้ค่าแรงวันละ 150 บาท คุณยายไม่อนุญาตให้ซ้อมวอลเลย์บอล เพราะขาดรายได้ จึงต้องควักเงินจ่ายให้คุณยาย 200 บาท ชดเชยค่าแรงให้น้องโก๊ะ ถึงจะเอาน้องโก๊ะไปฝึกซ้อมได้

            นักกีฬาก็ตั้งใจเล่นดีมาก  นักวอลเลย์บอลชายเป็นทีมของครูอิงล้วน ๆ ส่วนวอลเลย์บอลหญิง  เมื่อพูดคุยกันระดับศูนย์  ก็เป็นที่ตกลงกันว่านำนักกีฬาที่เล่นได้ดีในแต่ละทีมมาผสมกัน ๒ โรงเรียน  เพื่อกำจัดจุดอ่อนในทีม  ก็ทำให้ทีมพัฒนาขึ้นมาก