เรียนรู้จากธรรมชาติ เรียนรู้จาก "บัว"
เช้านี้ตื่นแต่เช้าขึ้นมารับอากาศบริสุทธิ์ แสงอาทิตย์สีทองทอแสงผ่านหน้าต่างห้องนอน เป็นสัญลักษณ์ของเช้าวันใหม่
 
ก่อนจะออกไปทำงาน เดินชมต้นไม้ พลันสายตาเหลือบไปเห็นดอกบัวสีขาวเบ่งบานต้นรับแสงอรุณ ข้างๆ ก็มีดอกบัวสีโอลด์โรสแข่งกันผลิบานอวดโฉมอย่างไม่ยอมน้อยหน้า
 
ดอกบัวเป็นอีกหนึ่งในดอกไม้ที่ข้าพเจ้าโปรดปราน แรกเริ่มเดิมทีไม่เคยคิดจะปลูกไว้ประดับบ้านแต่อย่างใด เพราะคุณพ่อเคยปลูกแล้วปรากฏว่าแรกเน่า เลยฝังใจว่าเป็นดอกไม้ที่ปลูกยาก...แต่ต่อมามีโอกาสเดินทางไปเที่ยวแล้วพบบัวสามสีราคาถูก เห็นว่าสวยดีเลยทดลองปลูกดู จากที่ซื้อต้นบัว ต่อมาซื้อโอ่งและกลายเป็นอ่างบัวในที่สุด จากที่มีบัวเพียงสามสี กลายเป็นสี่สีและห้าสี....และคาดว่าอาจจะมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
 
                     

 

เมื่อกล่าวถึงดอกบัวแล้วเรามักจะพากันนึกถึงในฐานะของดอกไม้ประจำศาสนาพุทธ....เพราะพระพุทธเจ้าได้เปรียบคนเป็นบัวสี่เหล่า เมื่อสัปดาห์ก่อนข้าพเจ้าได้มีโอกาสอ่านหนังสือชีวิตอิสระ ธรรมบรรยาย เล่ม 4 ของพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล รู้สึกประทับใจเรื่องปัญญาบนใบบัว จึงขอนำข้อความบางส่วนในหนังสือมานำเสนอ...
 
".....ใบบัวเป็นอาจารย์ที่ดีมาก ลองสังเกตดู ใบบัวไม่เคยหันไปทางที่มืดเลย มีแต่หันไปทางที่สว่างไสว ถ้าตรงไหนมืด เขาจะไม่หันไปเลย มีแต่จะหนีห่าง ตรงกันข้าม พระอาทิตย์ขึ้นตรงไหน ใบบัวก็จะหันไปทางนั้น
 
ถ้าหูหรือตาของเราเหมือนกับใบบัวเราก็จะมีความสุขทีเดียว อะไรที่ไม่ดีก็ไม่หันหูไปฟัง ไม่หันหน้าไปมอง รับฟังหรือมองแต่สิ่งดีๆ ที่เป็นธรรมะ เวลามีเงาทาบทับใบบัวจะหนีเลย จะเอนไปหาแสงสว่าง ไม่ยอมให้ความมืดเข้ามาครอบ แต่จะหันไปหาแสงสว่างตลอดเวลา ...
 
ถ้าคนเราเรียนรู้จากใบบัว คือนอกจากเลือกมองเลือกฟังแล้ว ยังพยายามหันจิตหันใจเข้าหาสิ่งดี หลีกเว้นความชั่วหรือสิ่งที่เป็นอกุศลก็มีโอกาสเป็นสุขไปได้ครึ่งหนึ่งแล้ว อีกครึ่งหนึ่งจะมาจากไหน ก็มาจากการเปลี่ยนความทุกข์ให้กลายเป็นความสุข เหมือนกับดอกบัวนั้นเอง ดอกบัวเกิดจากโคลนตม ใต้สระนี้เป็นโคลนตมทั้งนั้น ไม่น่าลงเลย แต่โคลนตมนี้แหล่ะ ที่ทำให้เกิดดอกบัวที่สวยงาม เห็นแล้วเบิกบานใจ ........ เห็นอย่างนี้แล้วเราก็น่าจะพัฒนาตนเองเพื่อฉลาดในการเปลี่ยนทุกข์ให้เป็นสุข
 
โคลนตมหนาแค่ไหน ดอกบัวก็สามารถชูขึ้นมาจนพ้นน้ำได้ แล้วถ้าระดับน้ำสูงขึ้นเพราะฝนตกเยอะจะทำอย่างไร แม้น้ำจะท่วมจนมิดแต่ใบบัวและดอกบัวก็ไม่ยอมนะ เขาจะยืดตัวขึ้นมาจนพ้นน้ำให้ได้ บัวจะไม่ยอมจมอยู่ใต้น้ำเลย คนเราถ้าไม่ยอมจมอยู่กับความทุกข์ ไม่ยอมจมอยู่กับความโกรธความเศร้า ชีวิตจะผ่องใสมาก เราต้องรู้จักยกจิตออกมาจากอารมณ์ที่หม่นหมองให้ได้ พอยกออกมาได้จิตใจก็จะปลอดโปร่งผ่องใส จะทำย่างนั้นได้เราตองหมั่นฝึกฝน ให้ฉลาดในการกู้จิตออกจาอารมณ์ กู้ออกมาให้ได้ อย่าไปจมอยู่กับมัน"
 
ถ้าหากเราพัฒนาตนเองให้เป็นดังเช่น "บัว" คงจะดีไม่น้อย....