อย่ารอให้ฟ้าลิขิตชีวิต

ประสบการณ์ที่เปลี่ยนแปลงข้าพเจ้า

 

การเต้น Cover dance เพลง sorry sorry ของศิลปินเกาหลี Super junior ในงานแพทย์สาดสี ณ ห้องประชุมมอดินแดง คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น วันที่ 5 กันยายน พ.ศ.2552  ผู้อ่านบทความนี้อาจสงสัยว่าทำไมแค่เรื่องการเต้นเล็กๆน้อยๆนี้ถึงเปลี่ยนแปลงความคิดผมได้และจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของผมได้อย่างไร อ่ะ ก่อนอื่นผมก็ขออนุญาตกล่าวย้อนไปในอดีตของผมสักเล็กน้อย ผมเป็นคนที่ทำอะไรไม่ค่อยจะได้เรื่องจนถึงขั้นเรียกว่าย่ำแย่เลยก็ได้ ต่างกับเพื่อนๆผมหลายคน ที่บ้างก็เล่นกีฬาเก่ง บ้างก็เล่นดนตรีเก่ง บ้างก็ร้องเพลงเก่ง บ้างก็เล่นละครเก่ง บ้างก็เล่นตลกเก่ง - -“ ฯลฯ เรียกได้ว่าเพื่อนที่ผมรู้จักต่างก็มีทักษะความสามารถที่เด่นๆอยู่อย่างน้อยก็ด้านหนึ่งเสมอ  ผมเคยลองทำตามแบบเพื่อนดูมั่ง แต่ผลก็ออกมาก็ไม่เป็นอย่างที่หวัง มีอยู่ครั้งหนึ่งเล่นฟุตบอลผมเป็นผู้รักษาประตู ก็ถูกยิงเข้า5-1 แพ้หลุดลุ่ย อีกครั้งหนึ่งก็เล่นตะกร้อ ผมทำหน้าที่เป็นได้แค่คนโยน เนื่องจากเตะไม่ค่อยจะลงสักเท่าไร เคยร้องเพลงก็โดนว่าเสียงเหมือนเป็ด T-T ถึงขนาดปิงปองที่ผมถนัดที่สุดก็ยังแพ้จนน่าระอา T-T เหตุนี้เองจึงทำให้ผมไม่กล้าที่จะทำอะไรอย่างจริงๆจังๆสักทีเนื่องจากความกลัวต่อความล้มเหลวนั่นเอง มีอยู่บ่อยครั้งที่ผมชอบนึกในใจว่า ทำไมฟ้าผมถึงไม่มีพรสวรรค์อย่างคนอื่นบ้าง จนสุดท้ายผมก็เลิกทำกิจกรรมไป และมีชีวิตอยู่กับความเซ็งไปวันๆ

กลับมาในวันงาน ตอนแรกที่ขึ้นเต้นผมมีความประหม่าอย่างมาก กลัวว่าจะทำได้ไม่ดี กลัวว่าจะทำให้ทีมต้องล่ม กลัวว่าจะทำให้ผู้ชมผิดหวัง เพราะผมเคยมีประสบการณ์ในทีมที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่เมื่อถึงเวลาเต้นผมก็พยายามทำมันให้ดีที่สุด แม้จะผิดพลาดบ้างเนื่องจากความตื่นเต้น  เมื่อเต้นเสร็จตอนลงมาข้างล่าง ผมก็รู้สึกไม่ค่อยดี กลัวว่าจะถูกผู้ชมทักว่าเต้นผิด เต้นไม่ดี แต่กลับกันโดยสิ้นเชิงคำที่ผมได้รับกลับเป็นคำว่าเต้นดีนะ เต้นเท่ดีนะ (ผมซึ้งใจมากเพื่อนๆ ขอบคุณมากสำหรับคำชม แม้จะไม่รู้ว่าแค่ปลอบใจหรือชมจริงๆ แต่ผมตั้งใจทำเต็มความสามารถแล้ว) ด้วยคำพูดเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกว่าคุ้มแล้วแหละที่เราทุ่มเทซ้อมมา และทำให้ผมนึกในบางสิ่งขึ้นมาได้ การเต้นครั้งนี้ผมทำเพราะใจผมรักซึ่งต่างกับในอดีต และการเต้นครั้งนี้ผมก็ซ้อมมันมาอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นซ้อมคนเดียวในห้อง ซ้อมที่ทางเดินในหอตอนกลางคืน และซ้อมร่วมกับเพื่อนร่วมทีมวันละหลายชั่วโมง 

ในตอนนี้ความคิดผมเปลี่ยนไปแล้ว สิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ที่ฟ้าประทานให้ใครบางคนนั้นอาจจะดูเหมือนว่าฟ้าลำเอียง  แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่คนส่วนใหญ่มองข้ามไป นั่นคือ ความจริงแล้วฟ้าไม่เคยลำเอียง…ฟ้ายังคงที่จะไม่ลืมประทานสิ่งที่เรียกว่า”ความพยายาม”ให้กับพวกเรา มันคือความพยายามที่จะสามารถบันดาลสร้างสรรค์สิ่งอื่นขึ้นมาให้ทดแทนสิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์ได้ แม้ว่าการได้มานั้นจะเหนื่อยยากและลำบากกว่าพรสวรรค์ แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ และอีกสิ่งหนึ่งคือการมีใจรักที่จะทำหรือสนุกไปกับมัน จะทำให้เราลืมความเหน็ดเหนื่อยจากความพยายามไปจนหมดสิ้น

ข้อคิดจากประสบการณ์ครั้งนี้คงหนีไม่พ้น เรื่องการมีใจที่จะทำในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง และความพยายาม สองสิ่งนี้จะช่วยให้ผลงานของเราออกมาดีไม่แพ้ใครๆ

 

คนเน็กไทแดงเสื้อกั๊ก = ข้าพเจ้าเอง - -" 

อาจจะยังเต้นได้ไม่ดีนักสำหรับมือใหม่อย่างข้าพเจ้า แต่จะเต้นให้ดียิ่งๆขึ้นไปในครั้งหน้า

 

P.S. ขอขอบคุณทุกๆกำลังใจจากเพื่อนนะครับ T-T หากมีการเต้นในครั้งหน้าข้าพเจ้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง

แหล่งอ้างอิง :

1.http://pantip.com/cafe/social/topic/U8284467/U8284467.html

2.http://campus.sanook.com/u_life/knowledge_02458.php

3.http://news.sanook.com/lifestyle/lifestyle_155476.php

วันเดือนปีบันทึก : 7 กันยายน 2552

วันเดือนปีปรับปรุง : 11 กันยายน2552