ในช่วงเวลาที่การศึกษาไทยตกต่ำถึงขีดสุดเช่นนี้ หันมองไปทางใดก็ไม่ใช่เป็น “ที่พึ่ง” อันแท้จริง…!

ผู้บริหารตั้งแต่ระดับล่าง ระดับกลาง จนถึงระดับสูง ก็พัวพันอยู่ผลประโยชน์กันอยู่อย่างซับซ้อน
สื่อ ก็เป็นศัตรูตัวฉกาจที่สามารถ “ลบล้าง” คำสอนของครู
สภาพสังคม ก็บีบรัดเด็กให้ก้มหน้า ก้มตาเรียนไปเพื่อ “เงิน”

ณ วันนี้การศึกษาไทยพึ่งใครไม่ได้อีกแล้วนอกจาก “ครู...”

ครูดี สอนให้เด็กดีได้
ครูที่เข้มแข็ง สอนให้เด็กเข้มแข็งได้
ครูที่ฝึกตนดีแล้ว ฝึกเด็กให้ดีได้

การศึกษาไทยวันนี้ต้องพึ่งพาครูให้มาเพื่อ “กู้” แผ่นดิน...

แผ่นดินไทยตอนนี้กำลังถูกครอบครองด้วย “ปัญญาชน” ที่ถูกเปรอปรนด้วย “กิเลส”
คนไทยชั้นปัญญาชน ที่มีอำนาจในการบริหาร ส่วนใหญ่แล้วถูกกล่อม ถูกสร้างมาจากต่างประเทศ
แนวการศึกษาระบบตะวันตกนั้นเข้ามาบ่อนทำลายวัฒนธรรมการไทยให้อ่อนแอ
แต่ครูดี ครูที่แท้ ย่อมไม่ยอมแพ้แก่ “ศัตรู...”

ครูดี ๆ เขามีใจที่ “ทุ่มเท” เพื่อศิษย์
ศิษย์ที่ได้เรียนจาก “ครูดี” ย่อมมี “ปัญญา” ที่จะนำเรี่ยวแรงนี้มา “กู้แผ่นดิน...”

ครูดีหนึ่ง สอนเด็กให้ดีได้มากกว่าหนึ่ง
เทอมแล้ว เทอมแล้ว ปีแล้ว ปีเล่า
เด็กดีเพียงหนึ่งที่เปรียบเสมือน “เพชรในตม” ก็จะสุกสกาวขึ้นมาจากการเจียระนัยของ “ครูดี...”

ส่งเสริมครูดีให้ทำหน้าที่ “ครูที่ดี”
ให้โอกาสครูดีพัฒนาลูกศิษย์ให้ดีอย่าง “เต็มที่...”
ครูและศิษย์ที่ดีย่อมมีโอกาสในการ “กู้แผ่นดิน...”