เมื่อคืนคุณครูที่สอนธรรมฐิตตอนอยู่ประถมหนึ่งโทร.มาหาซึ่งธรรมฐิตไม่เคยได้ข่าวมาประมาณยี่สิบห้าปีแล้ว คุณครูพูดประโยคแรกว่า

.นมัสการเจ้าค่ะจำได้ไหม..ธรรมฐิตประมวลความจำประมาณห้าวินาที

เลยตอบว่า..คุณครู...ใช่ไหม  คุณครูบอกว่าดีใจมากที่ท่านจำได้

(มีรึครูในดวงใจที่เคยสอนให้ขีดเส้นจนมาเป็นกอไก่ธรรมฐิตจะลืมได้)

หลังจากนั้นก็คุยกันประมาณสามสิบนาที...

ธรรมฐิตก็ไม่นึกว่าคุณครูยังคอยถามถึงอยู่เวลาพบคนรู้จัก 

นี้แหละคุณครูที่แท้จริงแม้วันนั้นถึงวันนี้ก็ยังจำได้มิลืมเลือน 

ธรรมฐิตเลยขอฝากเนื้อหาของบทเพลงนี้

แด่คุณครูทุกๆท่านด้วยใจจริงขอรับ

                 คุณครู

จะเหนื่อยแค่ไหน ไม่เคยพร่ำบ่น จะอดจะทนให้เราเป็นคนดี

เฝ้าคอยหล่อหลอมให้เรามีวันนี้ มีครูคอยชี้ทางให้เดิน

ดังเรือลำน้อย ที่พาเราส่ง ด้วยความมั่นคง ให้เราไปได้ถึงฝั่ง

เมื่อจากกันไป ก็เป็นเพียงความหลัง แต่ครูเองก็ยังเหมือนเดิม

จิตใจที่ดีงามของครุคอยใส่ใจ ห่วงใยและคอยให้ทุกอย่าง

ครูให้อภัยเสมอในยามที่หลงทาง นำเราสู่ทางที่งดงาม

คุณครูคำนี้มีความหมายยิ่งใหญ่  จดจำไว้ในใจจะไม่ลืม

ไม่ว่านานเพียงไหน คุณครูจะหยัดยืนในใจเราทุกคน

เราจะรักและคิดถึง  คุณครูตลอดไป

ด้วยความซึ้งใจที่มอบให้แด่คุณครูทุกคนขอรับ

ธรรมะสวัสดีขอรับ...