เลี้ยงลูก...เหมือนการปลูกต้นไม้ให้โลกนี้

โอ๋-อโณ
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

ตอนนี้ที่ลูกคนโต-พี่วั้นเริ่มไปมีโลกส่วนตัวของเขาที่เราไม่ได้เห็นกันทุกวันอีกแล้ว แม้จะได้คุยกันเกือบทุกวันทางเอ็ม แต่ก็ไม่เหมือนเวลาที่เราได้เห็นได้ฟังเขาคุยกับเราตัวเป็นๆ ไม่ได้เป็นห่วงหรือกังวลอะไรเพราะรู้แล้วว่าเขาพร้อมที่จะเผชิญโลกได้ด้วยตัวเองแล้ว เพียงแต่คิดถึงเท่านั้นเอง

ช่วงนี้มีโอกาสได้ปลูกต้นไม้ลงดินหลายๆต้น ไม่ได้เลือกต้นที่โตเท่าไหร่นัก แต่จะเลือกต้นที่ดู "แข็งแรง" และเมื่อขุดดินลงไปก็พบว่า ดินในพื้นที่เราขุดนั้นช่างแห้งแล้ง เหนียวเหนอะหนะ มีหินดินกรวดเต็มไปหมด ดูท่าว่าต้นไม้คงจะชอนรากไปหาไม่เจออาหารอะไรแน่ๆเลย ก็เลยขุดหลุมแต่ละหลุมแบบค่อนข้างใหญ่มาก ใส่ดินที่ใช้ปลูกต้นไม้กันอย่างไม่ยั้งเลย เอาให้แน่ใจว่าเขาสามารถมีที่ให้รากได้งอกออกไปแล้วมีอาหารให้เขาดูดซึมแน่ๆ ตอนเอาแต่ละต้นลงไปวางก็บอกเขาในใจไปด้วยว่า สู้ๆนะจ๊ะ พยายามหน่อยตอนแรกๆนี้เราจะคอยดูแลเขาเสมอๆ

แทบทุกเย็นก็จะไปตามดูว่าเขาท่าทางจะอยู่รอดปลอดภัยกันดีไหม ผ่านมา 2 อาทิตย์แล้ว รู้สึกว่าส่วนใหญ่ดูเหมือนจะแข็งแรงเติบโตดี แต่เห็นว่ามีบางต้นที่ดูเหมือนมีอะไรสักอย่างที่ใบดูเหลืองๆ เกรงว่าจะเป็นเพลี้ย ก็เลยถามผู้รู้รอบๆตัวว่าจะป้องกันแมลง เพลี้ยอะไรแบบนี้ให้ต้นไม้ยังไง รู้มาว่าให้ใช้สะเดาหอมฉีด เพราะไม่เป็นอันตรายกับสิ่งแวดล้อม ก็เลยจัดการซื้อมาผสมฉีดตามใบไว้ให้เขาจนทั่วไปหมด

พอลงต้นใหม่คราวนี้ก็เลยได้คิดเปรียบเทียบว่า การปลูกต้นไม้นี้ก็เหมือนการเลี้ยงลูกเลยนะคะ ไม่ว่าสิ่งแวดล้อมจะเป็นยังไง ถ้าเราใส่รากฐานเอาไว้ให้เขาให้ดี ช่วยดูแลเขาให้เผชิญกับโลก กับชีวิตไปตามวันเวลาที่เขาเติบโต ป้องกันเขาด้วยความเป็นธรรมชาติ ให้เขาเผชิญกับธรรมชาติ โดยมีสิ่งดีๆอุดมสมบูรณ์คอยหล่อเลี้ยงในยามที่เขาเพิ่งเริ่มเติบโต ช่วยดึงช่วยผูกกิ่งก้านให้เขาโตในรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์ ไม่เกะกะระรานต้นไม้อื่นๆ

หากเราช่วยกันดูแลลูก ดูแลต้นไม้ในยามที่เขายังเล็กยังน้อยให้เขาพบกับรากฐานที่ดีๆ คอยช่วยเหลือดูแลปรับเปลี่ยนพฤติกรรมตั้งแต่เล็กแต่น้อยซึ่งเป็นช่วงที่เขายังไม่เติบกล้าแข็งแรง เมื่อเขาโตเป็นต้นไม้ใหญ่ที่เราคงมีโอกาสแค่รดน้ำอยู่โคนต้น เราก็จะได้ภาคภูมิใจได้ว่าเราได้ทำหน้าที่ของเราอย่างดีที่สุดแล้ว ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของธรรมชาติตัวตนของเขาเองที่จะสร้างสิ่งดีๆให้โลกต่อๆไป

ตอนนี้ถ้าจะสร้างเด็กเล็กใหม่ๆก็คงต้องไปเป็นครูอนุบาลโน่น ก็เลยเลือกที่จะปลูกต้นไม้ สร้างชีวิตใหม่ที่สร้างได้เรื่อยๆให้โลกก็แล้วกันนะคะ ปลูกต้นไม้กันอีกมากแค่ไหนก็คงไม่พอชดเชยกับต้นไม้ที่หายไปจากโลกเรากันในยุคนี้ได้ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำเสียเลย จริงไหมคะ 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน อันเนื่องมาจากลูกๆ



ความเห็น (0)