ข้าพเจ้าชอบดู...ชอบชมไม้บอนไซ แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จในการเพาะเลี้ยงให้โตได้รูปทรงสวยงามเหมือนที่เคยเห็นตามบ้านซึ่งเลี้ยงอวดโฉมประชันเป็นที่เลื่องลือระบือไกล ...

 

          

 

...ยังจำได้ว่า เมื่อสมัยสาวๆ เคยติดตามสามีไปเยี่ยมเยียนผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือท่านหนึ่ง คือ พระยามไหสวรรย์(กอ  สมบัติศิริ) ที่บ้านถนนสีลมของท่าน ซึ่งล้อมรอบไปด้วยไม้ดัดอย่างไทยโบราณเก้าประเภท และเขามอ ที่สวยงามแปลกตามากมาย ..ท่านให้ความรู้เกี่ยวกับการเลี้ยงไม้ดัดอย่างไม่หวงวิชา อีกทั้งแจกตำราที่ท่านเขียนเอง...

 

  ท่านได้ประพันธ์กลอนไพเราะที่สะท้อนความชื่นชอบไม้ดัดและเขามอไว้ด้วย..

 

              โต๊ะอาหารประดับด้วย เขามอ

             ประดิษฐ์แต่งตะโกตอโมกตั้ง

            ไม้ดัดและไม้ตอเติมแต่ง

            สวนรอบประกอบด้วย เครื่องถ้วยจานชาม

 

             เพลินอะไรแม้นเหมือนเพลิน

             กินอาหารใกล้เนินภูผา

             ยิ่งพิศยิ่งเพลินเจริญตา

              กลิ่นบุบผารวยรื่นชื่นทรวง

      

 

             

 

-- แต่จะเป็นด้วยเพราะข้าพเจ้า ขาดทั้งเวลาที่จะดูแลเอาใจใส่...ขาดความละเอียดอ่อน..และมักใจร้อนรดน้ำมากไป...จึงไม่มีไม้ดัดงามๆประเภทนี้มาประดับไว้ให้ชื่นใจเลย...และจนถึงปัจจุบันนี้...ได้ชะลอการเลี้ยงไม้ดัดไว้พักหนึ่ง...แต่เลือกที่จะชื่นชมไม้ดัดของคนอื่นอยู่เสมอ...

 

                   

      

    เมื่อมานั่งอ่านคู่มือกรรมวิธีในการเลี้ยงไม้บอนไซ ซึ่งเริ่มตั้งแต่การดัดไม้เป็นรูปทรงต่างๆ การคอยตัดริดกิ่ง การจัดทิศทางของแสง การเลือกดิน การเลือกพันธุ์ไม้ ตลอดจนเทคนิคเฉพาะของผู้เป็นเจ้าของ ที่เฝ้าคอยการเติบโตอย่างเป็นขั้นตอน ไม่เน้นปริมาณและความสูง แต่มุ่งหวังผลสุดท้ายของความงดงาม น่าพิศวง ของทรวดทรง สีสรรที่แปลกแตกต่างอย่างไม่อาจลอกเลียนกันได้ง่ายๆ จึงเป็นความท้าทายและความสุขของผู้เลี้ยงไม้ดัดทุกคน

 

             

    

    คราใดที่ได้มีโอกาสเพ่งพินิจอย่างพิศมัยของความงามของไม้บอนไซ...ชวนให้คิดคำนึงถึงความเพียรในการทำงานในชีวิตของคนเรา...หลายงาน...หลายกิจกรรม...เป็นการทุ่มเทแรงกายและแรงใจไปตามหน้าที่และบทบาท..ตามวัฒนธรรมประเพณีและกฏเกณท์ที่ผู้อื่นกำหนดไว้แล้ว...เป็นเหมือนสูตรสำเร็จ...

 

            

   

    ผลงานที่ได้ตามที่พึงประสงค์ออกมา...อาจไม่ใช่เพราะความเก่งกล้าเกินผู้อื่น...ไม่มีเขาคนใดคนหนึ่งนั้น...คนอื่นที่มีความรู้ในสาขาเดียวกัน...ก็สามารถทำให้ลุล่วงได้เช่นเดียวกัน...

 

            

     

    แม้กระนั้น.. ยังมีผลงานที่โดดเด่นแตกต่างเฉพาะ ที่มาจากความคิดริเริ่มของผู้มีอัจฉริยะ.. ผู้เป็นต้นกำเนิดของสิ่งใหม่ๆ... ผู้ออกนอกกรอบสิ่งเก่าๆ...ผู้แสวงหาความดีงามที่สังคมมองไม่เห็น...เปรียบประหนึ่งดั่งผู้ประสบความสำเร็จในการเลี้ยงไม้บอนไซ ที่ข้าพเจ้ากำลังพรรณาไว้ ณ ที่นี่ค่ะ... 

 

               

 

   ที่มาของรูปภาพ : ขอบคุณคุณ P.Tungs เพื่อนสนิทที่ชมชอบไม้บอนไซ ...