เทศกาลสำคัญในภาคใต้คืองานสารทเดือนสิบ ซึ่งเป็นงานที่จัดขึ้นเพื่อระลึกนึกถึง ส่งผลบุญไปให้บรรพบุรุษที่ได้จากเราไปแล้ว

หลายคนในเทศกาลงานบุญเดือนสิบของคนนคร  จะพากันกลับมาบ้านเพื่อเป็นการรวมญาติหลังจากที่ต่างไปทำงานในที่ต่างๆและไม่ค่อยได้พบหรือเจอกัน และพากันไปทำบุญให้กับญาติๆ  หรือบรรพบุรุษของตนเองที่ได้ล่วงลับไปแล้ว

แต่จะมีสักกี่คนที่ได้นึกถึงคนที่ยังอยู่กับเรา  นานๆถึงจะได้มาหาท่านสักครั้งหนึ่ง  และหนึ่งในนั้นก็คือแม่ผู้มีพระคุณอันใหญ่หลวงของเราดังนี้

        เริ่มอบอุ่นไอรักบนตักแม่            แว่วกระแสเพลงเห่ในแปลผ้า

อิ่มกระแสกระเษียณสุธารา                โตเป็นทารกรุ่นเจริญวัย

       มีครูสอนหนังสือมือซ้ายขวา        มีมิตรมาร่วมจิตชอบนิสัย

มีคู่ชมสมมาดเสมอใจ                       มีลูกให้ชื่นชมภิรมยา

        ยามแก่เฒ่าเข้าวัดตัดกิเลส        ตั้งจิตเจตน์เป็นญาติพระศาสนา

จนเรี่ยวแรงแห้งโหยถึงโรยชรา          ดั่งว่าอาทิตย์แสงอ่อนอัสดง

        นิราศร้างปิยชนคนรักยิ่ง           ประสบสิ่งทราบซึ่งมิพึงประสงค์

เคยชื่นชมหรือชอกซ้ำมิจำนง            เคยอาจองอ่อนแอมิแน่นอน

        ท้องฟ้ายามนี้มีแต่ฟ้า                ไร้ดวงเดือนดาราประภัสสร

น้ำค้างเคยพร่างพรมอำนวยพร          หอมขจรแก้วผกาดอกราตรี

        จักจั่นเรไรและจิ้งหรีด               ส่งเสียงแทนสังคีตให้ผ่องศรี

สงัดเงียบหายไปมิใยดี                      ตัดไมตรีทิ้งเราเหงาอุรา

       ค่ำคืนนี้ฉันยืนอยู่เดียวดาย         มิวุ่นวายขลาดเขลาหวาดผวา

หนุนหมอนไหมไมตรีมีเมตตา            กอดขันติมีเมตตาเป็นเพื่อนนอน