ช่วงบ่าย...

หลังจากที่เราได้ร่วมกันเชียร์อย่างเบิกบาน...หลังทานมื้อเที่ยงก็เป็นห้วงเวลาของการที่นักวิจัย R2R ที่เราเรียกกันเล่นๆ ว่า "มดงาน R2R" นั้นได้พบปะแลกเปลี่ยนกันกับคนหน้างานแห่งโรงพยาบาลบุรัมย์

เราแบ่งกันออกเป็นสามวง ที่ไม่ใหญ่ไม่เล็ก...

ด้วยใจปรารถนาเราอยากให้แบ่งวงเล็กกว่านี้เป็นหกวง แต่เนื่องด้วยจำกัดพื้นที่และเวลา ... เราเลยขยับปรับเหลือสามวง ...

บรรยากาศของการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความเบิกบาน นั่นอาจเป็นเพราะเรานำเรื่องที่เบิกบานใจมาแบ่งปันกันและกัน... เป็นการนำเรื่องราวและประสบการณ์จริงที่เราทำ R2R อย่างไร้กรอบและไร้รูปแบบมาเล่า เสมือนเป็นการได้ทบทวน และถอดบทเรียนของคนหน้างาน R2R ของเราไปในตัว

น้องโย๋ และ อ.หมอธิดา...ต่างนั่งแบ่งปันเรื่องราวอยู่ในวง เดียวกัน ข้าพเจ้านั่งฟังอยู่นอกวงยังได้หัวเราะด้วยใจที่เบิกบานตามไปด้วยในเรื่องเล่าของท่านทั้งสองนี้ เป็นการมองโลกอย่างรื่นรมย์และอารมณ์ขัน พลอยทำให้คนในวงจากบุรีรัมย์สัมผัวได้ด้วยใจที่เป็นสุข ...

น้องหนุ่ยและพี่ปุ๋ม(จุฬาภรณ์) ต่างเล่าที่มาที่ไปของการขับเคลื่อน R2R ของตนเอง เสียงดังฟังชัด ทำให้ข้าพเจ้านึกย้อนไปเวลาที่เราประชุมทีมพัฒนาคุณภาพ นั่นน่ะเป็นบรรยากาศของความตึงเครียด และจริงจัง สองกิจแห่งการงานนี้ต่างมุ่งไปที่พัฒนางาน แต่ความรู้สึกของคนหน้างานนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง...

น้องยศและพี่จิ๋ม...สองคู่หู พี่น้องที่มักมาร่วมกันทำให้บรรยากาศ R2R มีความสุขและเสียงหัวเราะเสมอ ข้าพเจ้านั้นน่ะประทับใจพี่จิ๋มมาก เพราะพี่จิ๋มจะเป็นคนหน้างาน R2R ที่คิดเก่งมองเก่ง ... และอยู่กับ R2R เราต่อเนื่องมานานตลอดการทำ R2R เวลาเล่าเรื่องพี่จิ๋มจะมีความสุขและชี้ให้น้องๆ มองเห็นมุมมองเชิงวิชาการวิชาชีพที่ไม่เคร่งเครียด หรือเป็นวิชาการจ๋ามาเกินไป

ความกันเอง และการเข้าถึงกันและกันอย่างไม่ปิดกั้นในสิ่งที่ตนเองรู้...

ข้าพเจ้าโชคดีที่ได้ อ.หมอธิดา ซึ่งท่านเป็นรองผู้อำนวยการด้วยนั้น...ได้ร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ ข้าพเจ้าประทับใจว่า สิ่งที่ท่านทำนั้น ทำด้วยใจ...ขณะที่ภาระงานท่านเยอะมาก แต่ท่านก็ขยับขับเคลื่อน R2R ตามแบบฉบับของท่าน เสียดายว่าท่านไม่ได้นั่งในตำแหน่งประธานศูนย์วิจัย หากท่านทำหน้าที่นี้ไปด้วย..ข้าพเจ้าเชื่อว่า การขับเคลื่อนของโรงพยาบาลยโสธรก็น่าจะรุ่งเรืองยิ่ง เพราะหลายๆ อย่างที่ท่านคิดนอกกรอบแต่ไม่แหกกฏ...

เวลานั้นผ่านไปรวดเร็วมาก

เราได้ร่วมกันถอดบทเรียน... อิ่มเอมใจในความรู้สึกของทุกคน

ที่สำคัญคือ...ข้าพเจ้ามีแรงใจและต่อเติมพลังแห่งการขับเคลื่อนต่อไปได้อีก...เพราะคนหน้างานมีกำลังใจที่อยากจะลุกขึ้นมาทำ R2R ข้าพเจ้าได้แต่คุยกับพี่ต้อยติ่งว่า "เหล็กกำลังร้อนให้รีบตี" ... อย่าเพิ่งคิดหาสูตรสำเร็จให้ทำไปเรียนรู้ไป ปรับไป เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นดีเสมอ...