มีหัวไม่มีใจ..ไปไม่ถึง...มีใจไม่มีหัว......

วันนี้...ใจดีสู้เสือ..ตื่นแต่เช้าในหัวมันมีอะไรๆวนๆอยู่สองสามคำ..วันนี้มานั่งเขียนอยู่ริมทะเล(ที่นี่บอลติค)โต๊ะตั้งอยู่หน้าๆต่างมองไปเห็นทะเล..ห้องนี้สูงเกือบถึงยอดไม้..หกโมงครึ่ง...ก่อนหน้านี้พระอาทิตย์ส่องแสงเป็นสีแดงๆสวยจริงๆส่องรอดหมู่ไม้ตัดกันเขียวกับแดง...เดินไปห้องน้ำกลับมานั่งหน้าคอม...ทะเลเป็นสีเทา..แสงสีหายไป..เหลือบมองอีกที..ตะวันสีทอง..ส่องแสงรำไร..มองดูอีกทีแสงสะท้อนในน้ำหายไป...เมฆสีเทาเริ่มบดบังความแจ่มจ้า....เสียงกาที่เล่าร้อน..กาๆๆ..ก้าก...กาาา..ก้ากๆๆ....เหมือนเสียงหัวเราะเยาะตัวเอง....หรือ...จะฝังให้เป็นเพลง...ร้องเตือนเป็นเพื่อนใจ.....มีหัวไม่มีใจไปไม่ถึง...มีใจ..แต่ไม่มีหัว...(แอะทำไงดี)..เสียงกาหายไป..นกกินปลาส่งเสียงร้อง...บอกแบ่งดินแดนกับกา...เสียงขานตอบรับ...กาๆๆๆๆๆๆ....ไม่รู้เหมือนกันว่า...นกกินปลาจะรู้ไหม...กับเสียงที่กาบอก....กามันร้องกาๆ..นกกินปลาร้องแก..แว้ก..ๆๆๆแว้กๆๆ..นี่ถ้านั่ง....อยู่ในป่าใจ....ที่รกชัฎ....เสียงที่ได้ยิน...คำรามอยู่ในใจ....เป็นเสียงของเสือสี่ตัว...ที่แสนดุ.....เจ้าเสือสี่ตัวที่ว่า..มีชื่อที่ตั้งไว้ให้แล้ว...ตัวแรกชื่อเจ้ารัก...ตัวที่สองชื่อเจ้าโลภ..ตัวที่สามชื่อว่าโกรธ..ตัวที่สี่ชื่อเจ้าหลง...วนเวียนขี่เล่นอยู่เป็นประจำ...ลงไม่ได้เสือมันดุ...เพื่อนเขาบอกให้สู้..ถ้าลงเสือกัดเอาแน่...แม้จะขี่ช้างจับตั๊กแตนมาเป็นอาหารเสืออยู่ทุกวี่ทุกวัน...เสือบอกว่า...ตั๊กแตนไม่พอกิน...เสือหิวโซ...แม้จะใช้คำว่าพอเพียงก็ตาม.....วันนี้ใจดีสู้เสือ...ด้วยหัวที่มีใจ....