วันที่เหนื่อยล้า...ความรักเป็นยาใจ...ถ้าได้อยู่ท่ามกลางคนที่รัก...จงรักษาไว้ซึ่งความรัก

แม้ว่าจะเป็นกำพร้าแม่ตั้งแต่อายุ 4 ขวบ และตาพุทธาก็แยกไปมีครอบครัวใหม่  และสถานะปัจจุบันก็ยังใครไม่มีมาอยู่คู่เคียงกาย ณ “ป้า”ยังยืดอกพูดได้เต็มปากว่า  .ป้าเป็นคนที่โชดดีมากที่เกิดมาท่ามกลางความรัก.

 

  • เริ่มจากความรักในครอบครัว ที่จะถนอมป้ามาก โดยเฉพาะด้านจิตใจ ก่อนนู้นคงกลัวว่าป้าจะเป็นเด็กมีปัญหา...จนป้าเกือบเหลิง...แต่ความรักนั้นก็เด่นชัดในยามที่ป้ามีปัญหา เจ็บป่วย หรือสุขสบายดี “คม” พี่ชายคนที่สองเคยบอกว่าแม้ ป้าจะแก่ขนาดไหน ป้าก็ยังเป็นน้องที่พี่ต้องดูแลอยู่เสมอ  ไม่เฉพาะคมเท่านั้นพี่ๆ ทุกคนยังดูแลและให้ความอบอุ่นเสมอมา...จนป้าสับสนกับตัวเองอิอิ...เพราะทุกวันนี้ยังสามารถทำตัวเป็นเด็กได้เสมอเมื่ออยากทำ  ถึงรุ่นหลาน...หลายอย่างคือช่องว่างระหว่างวัย เราดูก็รู้ว่าวิถีของคนรุ่นใหม่ไม่ใช่แบบนั้น แต่หลานๆ ก็ปรับเพื่อให้เราเข้ากันได้ จนใครๆ ว่าเราหน่ะซี้กัน  ที่สำคัญทุกวันนี้เขาเหล่านั้นโตมา จนก้าวสู่ฐานะผู้ดูแลป้าแล้ว
  • นอกจากนั้นครอบครัวที่สนิทชิดเชื้อกันยังเอ็นดูบอกสอน จนป้าให้พูดว่าเค้าเป็นครอบครัวด้วยเช่นกัน

 

ในหมู่เพื่อนฝูง หลายครั้งที่ป้าได้รับความร่วมมือและช่วยเหลืออย่างจริงใจ จนกิจการต่างๆ สำเร็จไปได้ด้วยดี บางคนบอกว่า ชีวิตไร้สาระมัวแต่ตามเพื่อน..ฟังก่อนนะ...ถ้าเราอยู่ห่างจากครอบครัว...เพื่อนจะเป็นผู้ที่ถึงตัวเราเร็วที่สุด  ดังนั้นหลายครั้งหลายคราเรื่องราวของเพื่อนก็ถูกจัดไว้ในวาระสำคัญ...และในบางโอกาสขอแค่มีใครสักคนที่รับฟังและมีมองมุมที่แตกต่างเพื่อให้เรานำไปคิดและปรับใช้ โดยเขาเหล่านั้นไม่ใช่คนที่มีส่วนได้ส่วนเสียเช่นคนใกล้ตัว..คนนั้นก็คือเพื่อนนั่นเอง

  •  แม้แต่เพื่อนร่วมงาน...เวลาที่น้อยนิดอาจจะยังการันตีไม่ได้ว่าเราเป็นที่รักของเค้าหรือเปล่า...แต่สิ่งที่จะแอบอ้างได้คือความร่วมมือ ที่เพียงเอ่ยปากขอ...มักจะได้รับเสมอมา จนชีวิตในการทำงานประสบความสำเร็จมาจนทุกวันนี้…ตลอดจนความห่วงใยและช่วยเหลือ

 

โชคดีจะอยู่กับเราได้นานเท่าไหร่  หากเราไม่รักษา

 

กับครอบครัว... แม้น้องน้อยที่เคยเป็นปลาทอง...วันนี้ขอโอกาสให้น้องเป็นคนดูแลพี่ๆ บ้าง อาจไม่ใช่เรื่องเงินทอง...แต่เป็นด้านสุขภาพ เจ็บป่วยอย่างไรขอให้บอกกัน  ลองพูดปัญหาที่อยู่ในหัวออกมาบ้าง จะรู้ว่าไอ้น้องคนนี้มันมีกึ๋น...เป็นที่ปรึกษาทั่วราชอาณาจักรมาแล้ว... สำหรับหลานๆ ขอให้ ป้า เป็นคนที่เค้าสามารถพูดความลับและเรื่องส่วนตัวได้...จะเคารพในสิทธิส่วนบุคคล แต่เพื่อการแลกเปลี่ยนแนวคิด มิติที่แตกต่างที่จะทำให้เค้าเติบโตมาเป็นคนที่ซื่อตรงต่อความรู้สึกของตนเองและมีมิติแห่งการใช้ชีวิต...…และเป็นคนแรกๆ ที่เมื่อเค้าเหนื่อยแล้วสามารถช่วยให้มีพลังขึ้นมาได้

 

กับเพื่อนฝูง ไม่ว่าจะเพื่อนประถม มัธยม หรือมหาวิทยาลัย...แม้ไม่ได้มีโอกาสคลุกคลีกัน แง่ง กันบ้าง  มีอะไรที่ช่วยได้ขอให้บอก...และสิ่งที่ ป้า ให้กับเพื่อนได้ คือ การให้เกียรติและชื่นชมเมื่อเพื่อนประสบความสำเร็จ ตลอดจนให้กำลังใจเมื่อหัวใจอ่อนแอ... อีกอย่าง เพื่อนเรารักใคร เราก็รักด้วย....

 

กับเพื่อนร่วมงาน สิ่งที่ป้าอยากจะตอบแทนในความรักที่ได้รับ คือ ความร่วมมือกับทุกคนทุกฝ่าย รับใช้บริการตามกิจ ชื่นชมยินดีเมื่อได้รับความสำเร็จ สนับสนุนความก้าวหน้า ถึงช่วยไม่ได้ แต่กำลังใจมีให้แน่... และไม่ขโมยซีนเพราะไม่ใช่ดารา...กับป้ารับรองได้ว่าไม่มีการแข่งดีแข่งเด่น (อ้าว ยกมา 3 ขวดดู้)

 

กับเพื่อนร่วมโลก....จะพยายามมองโลกในแง่ดี...เอ๋...วันนี้ปรัชญาเสียจนน่าหมั่นไส้

 

โชดดีขนาดไหนที่เราเป็นที่รักของใครหลายคน....อย่าลืมถนอมไว้นานๆ นะคะ

แล้วท่านที่แวะมาเยี่ยมบันทึกของป้าวันนี้ มองเห็นคนที่รักเราหรือยัง

อย่าลืมมอบความรัก....และคุณค่าเพิ่มให้กับพวกเค้าเหล่านั้นนะคะ

โดยเสริมด้วยความเอาใจใส่...การเรียนรู้ในสิ่งที่เค้าเป็น...ความเสียสละ...ความยืดหยุ่น...ฯลฯ