ต่อจากตอนสอง...

น้ำใจที่เราได้รับจากการไปเยือนโรงเรียนบ้านมอวาคีครั้งนี้

เด็กๆ จัดการแสดงระบำพื้นบ้านและเล่นดนตรีให้เราชม

ระบำที่เด็กๆ แสดงให้ชมชุดแรก เป็นเรื่องราวในชีวิตประจำวันของชาวปกากะญอ

การฝัดข้าวเปลือกที่ตำแล้วเพื่อให้เหลือข้าวสาร

เป็นระบำที่สนุกสนาน ประกอบกับการร้องเพลงของเด็กๆ

และเครื่องดนตรีง่ายๆ เพียงชิ้นเดียว คือ กลอง

 

 

สาวน้อยปกากะญอ หน้าหวาน ยิ้มก็หวาน

.............

การแสดงอีกชุดหนึ่ง เป็นการเล่นเครื่องเล่นดนตรีพื้นบ้าน

ประกอบการร้องเพลงหมู่เป็นภาษาปกากะญอ

ให้ความประทับใจกับสิ่งที่เด็กๆ ทำให้

ด้วยความจริงใจ

พ่อหนุ่มคนนี้เท่มากๆ ...

ตอนเล่นเครื่องดนตรี ที่แสดงออกถึงความภูมิใจ

เด็กเล็กๆ ที่ไม่ได้แสดง ก็มาคอยให้กำลังใจรุ่นพี่

เรามอบเครื่องเขียน อุปกรณ์ของใช้สำหรับโรงเรียนไว้

เพื่อให้ครู และเด็กๆ ได้ใช้ประโยชน์

ซึ่งไม่มีค่ามากมายเลย...เมื่อเทียบกับ

น้ำใจ ไมตรี และคุณค่าของประสบการณ์

ที่พวกเราได้รับ

............

ขอบคุณ...ครูทุกคนที่เสียสละสำหรับเด็กๆ

ขอบคุณ...ยายพี ที่สอนเด็กๆ ผ่านเรื่องราวในนิทาน

ขอบคุณ...ผู้ใหญ่ใจดีหลายๆ คนที่ช่วยเหลือโรงเรียนแห่งนี้

และ

ขอบคุณ...เด็กๆ ทุกคนที่ยังรักษาวัฒนธรรมพื้นถิ่นของตนเองไว้

เพื่อเป็น "รากของสังคมเล็กๆ " ที่เป็นส่วนหนึ่งของสังคมไทย.

..............

จบตอนสาม

pis.ratana บันทึก

บันทึกที่เกี่ยวข้อง

67. โรงเรียนของหนูๆ : บ้านมอวาคี (ตอนสอง)

66. เยื่อนชุมชนปกากะญอ : บ้านมอวาคี (ตอนแรก)