อยากกลับบ้าน

  • สัปดาห์ที่แล้ว ได้ให้การดูแลผู้ป่วยหญิงวัยผู้สูงอายุ คุณยายมีโรคประจำตัว มะเร็งเม็ดเลือดขาว ได้รับการรักษามาระยะหนึ่งแล้ว 

  • ญาติทราบเรื่องโรคร้ายและพาคุณยายมาตรวจโดยให้ข้อมูลคุณยายว่าเป็นโรคกระเพาะอาหาร คุณยายก็มาตรวจตามนัดเรื่อยมา

  • ครั้งนี้คุณยายมาด้วยอาการอ่อนเพลียกินอาหารได้มื้อละ 2-3 คำ ผอมจนเห็นกระดูก

  • คุณยายปฏิเสธการใส่สายยางให้อาหาร คุณหมอจะให้ผูกมือคุณยายเพื่อจะได้ไม่ดึงสายยาง

  • ลูกสะใภ้ร้องไห้ สงสารคุณยายว่าอาการไม่สู้ดี

  •  พยาบาลมาประเมิน รวบรวมข้อมูลและ ให้ข้อมูลลูกชายที่เป็นญาติสายตรง  ว่า ที่ว่าคุณยายไม่ทราบเรื่องโรค อาจจะไม่จริง  สภาพร่างกายที่อ่อนแอลงชวนให้คุณยายคิดได้ว่า อาจจะไม่ใช่โรคธรรมดาสามัญ

  • จึงถามลูกชายว่าเป้าหมายในการรักษาคุณยาย คือให้ผู้ป่วยปลอดจากความไม่สุขสบาย แต่การกระทำไม่ไปทางเดียวกัน

  • แนะนำให้สภาครอบครัวปรึกษากันถึงเป้าหมายการดูแลที่ต้องการ อย่างไรก็ตาม ทีมบุคลากรยืนยันให้การรักษาถึงที่สุด

  • หลังจากนั้น สภาครอบครัวตัดสินใจ จะให้คุณยายกลับบ้านในวันรุ่งขึ้นที่เป็นวันแม่

  • คุณยายพอใจ อยากให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ บอกว่า กินข้าวได้ 6 คำ ต้องการให้สวนอุจจาระ  คุณยายต้องการเพียงความต้องการพื้นฐาน

  • ดีใจแทนคุณยายที่ได้พักในบ้านที่รักในวันแม่ ท่ามกลางคนที่ท่านรักและรักท่าน