ผู้บริหารมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติต้องมีทักษะในการจัดการหน่วยงานให้มีผลงานวิชาการระดับ world class สิ่งที่ควรพิจารณาทำความเข้าใจ เพราะจะเป็นหัวใจของการเข้าสู่ความเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยระดับ world class อย่างแท้จริงได้แก่ ผู้บริหารตัดสินใจเรื่องอะไร และได้ผู้บริหารเหล่านี้มาอย่างไร
ผู้บริหารมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติตัดสินใจเรื่องอะไร
เรื่องสำคัญที่สุดคือการเลือกประเด็นเชิงวิชาการสำหรับเป็นจุดเด่น/จุดเน้นของมหาวิทยาลัย ที่จะต้องทบทวนเป็นระยะๆ
เป็นการทำหน้าที่ผู้นำทางวิชาการของมหาวิทยาลัย ต้องสามารถตัดสินใจในฐานะผู้นำได้ แม้ตนจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญหรือผู้รู้จริงในสาขานั้นๆ โดยต้องมีทักษะในการแสวงหาคำแนะนำทางวิชาการที่ลุ่มลึก เชื่อมโยงกว้างขวาง และมองไปในอนาคต นำมาสังเคราะห์ปะติดปะต่อและหารือร่วมกันเพื่อให้ได้แนวทางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับเดินไปข้างหน้า ที่เมื่อเวลาผ่านไป ๑๐ – ๒๐ ปี เกิดผลที่บอกได้ว่า การตัดสินใจเชิงนโยบายของผู้บริหารเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง
ผู้บริหารมหาวิทยาลัยวิจัยต้องทำหน้าที่ตัดสินใจเรื่องทางวิชาการเป็นงานหลัก และต้องตัดสินใจเรื่องใหญ่เรื่องอนาคตระยะยาว ไม่ใช่ทำงานตัดสินใจเรื่องงานบริหารธุรการรายวันเป็นงานหลัก
การตัดสินใจทางวิชาการแนวดังกล่าว ต้องการความรู้ทางวิชาการที่ลุ่มลึกในระดับมองอนาคตออก แต่ผู้บริหารไม่มีทางมีความรู้ขนาดนี้ในหลากหลายสาขาจากประสบการณ์ตรงของตนเอง ผู้บริหารมหาวิทยาลัยวิจัยจึงต้องมีวิธีใช้ความเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาวิชาเหล่านั้น รู้ว่าจะขอความเห็นจากใครบ้างในเรื่องใด ความเห็นของผู้เชี่ยวชาญแต่ละท่าน ส่วนใดที่น่าเชื่อถือ ส่วนใดที่ไม่น่าเชื่อถือ นำมาใช้เป็นความรู้ประกอบการตัดสินใจ
ในกรณีเช่นนี้ ขีดความสามารถในการตั้งคำถามต่อผู้ทรงคุณวุฒิ มีความสำคัญยิ่ง การตั้งคำถามเพื่อหาลู่ทางวางรากฐานทางวิชาการที่จะสร้างชื่อเสียงทางวิชาการแก่มหาวิทยาลัยในอนาคต สำคัญกว่าความสามารถในการให้คำตอบเรื่องทั่วๆ ไป ทางด้านการบริหารเรื่องเชิงธุรการอย่างเทียบกันไม่ได้เลย
