เกิด...แก่...เจ็บ...ตาย

คำสี่คำนี้   ผมได้ยินมานาน  แต่ยังไม่เคยมีโอกาสสัมผัสแบบลึกซึ้งจริงๆ     ตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคมที่ผ่านมาเร็วๆนี้   ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ทำให้ผมมีโอกาสรู้จักสัมผัสความรู้สึกนี้แบบใกล้ชิด  เหมือนนั่งดูคอนเสิร์ตแบบตีตั๋วติดเวทีเลยทีเดียว

วันที่ 10 พฤษภาคม   ผมรู้จักคำว่า  "เกิด"  แบบใกล้ชิดเมื่อภรรยาคลอดลูกสาวคนแรก   สัมผัสความรู้สึกนี้ในโรงพยาบาลจังหวัดแห่งหนึ่งด้วยความทุลักทุเลไปบ้างในวันแรก   เห็นภาพความลำบากของแม่   มานั่งย้อนคิดว่าทำไม  คนถึงชอบจัดงานวันเกิดสนุกสนานกันจริงๆ  วันนี้เป็นวันที่เราน่าจะทำอะไรให้แม่เป็นพิเศษมากที่สุดเลย    คนที่ผ่านการเป็นแม่รู้จักมันดีทุกคน

"แก่"  ตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม  ผมก็มีอายุเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปี  รู้สึกว่าวันเวลามันเดินเร็วจริงๆ

"เจ็บ"  แม่ที่เดินทางมาจากต่างจังหวัด  มาช่วยดูแลพยาบาลหลานและภรรยาผม  ก็มีโรคประจำตัว  บ่นถึงเรื่องอาการเจ็บให้ผมได้ยินอยู่เสมอในห้องพักที่โรงพยาบาล   อีกทั้งพ่อก็นัดหมอมาผ่าตัดไส้เลื่อน  วันที่ 2 มิถุนายนหน้านี้    น้าสาว (น้องถัดจากแม่) เพิ่งจะผ่าตัดมดลูก  และผ่านการบำบัดโดยเคมี  ที่มีผลกระทบมากมาย

"ตาย"  น้องที่ต่างจังหวัดโทรมาบอกข่าวว่า  บังจิ  ที่คลองหมาก  อำเภอเหนือคลอง จังหวัดกระบี่  เพิ่งตายที่โรงพยาบาลกระบี่ด้วยอาการป่วยหลายโรค   รู้สึกใจหาย  เพราะบังจิและครอบครัวมักจะมาฃ่วยงานที่บ้านเสมอ   ไปหาเมื่อไรก็ต้องหาของฝากให้เสมอทุกทีเหมือนกัน     อีกคนหนึ่ง   นายก อบต. เขาคราม  กระบี่  ที่เคยเชิญมางานประชุมวิชาการจัดการความรู้  ของ  สคส.  ก็เพิ่งเสียชีวิตในช่วงนี้ด้วย

ทุกก้าวย่างชีวิต   มันต้องเจอทุกคนแน่ๆ  แล้วแต่ว่าจะเจอกันในสภาพไหน  

เวลานั่งติดขอบเวทีชีวิต  แบบชั้น ring-site   มันช่วยดับความอหังกาของเจ้ากิเลสในตัวเราได้เยอะที่เดียว