ตอนที่เรียนปริญญาโทใหม่ๆ หลายคนตั้งใจที่จะเรียนให้จบตามแผนที่วางไว้ แต่เมื่อเรียนไป พบปัญหาอุปสรรค ก็พยายามกัดฟันแก้ไขปัญหาให้หมดสิ้นไป เมื่อถึงเวลาที่ต้องทำวิจัย - วิทยานิพนธ์ ก็พยายามเสนอเค้าโครงที่คิดว่าดีที่สุดออกมา

แต่ก็โดนกรรมการสอบ ทักท้วง ชี้ข้อบกพร่องในงานวิจัยจนได้

เมื่อทำการศึกษาวิจัย ครบทุกขั้นตอน จนกระทั่งเขียนรายงานผลการวิจัย แล้วส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจสอบ ก็พบข้อผิดพลาดหลายจุด ก็ต้องนำกลับมาแก้ไขครั้งแล้วครั้งเล่า จนถึงการสอบปากเปล่าเสร็จสิ้น ก็นำมาแก้ไจตามคำแนะนำ จนเสร็จสิ้นกระบวนการ

เข้าเล่มสมบูรณ์ และรับปริญญาไปแล้ว คงไม่มีอะไรผิดอีกแล้ว

แต่ทว่า 2 ปีผ่านไป หลังจากจบปริญญาโทมา หมออนามัยที่ศรีสะเกษ จัดห้องหนังสือใหม่ หยิบวิทยานิพนธ์ของตัวเองขึ้นมาเปิดดูด้วยความภาคภูมิใจ แต่เปิดไปได้เพียงไม่กี่หน้า... อ้าว เจอจุดที่ผิดเข้าไปอย่างเต็มๆ

เมื่อในหน้าเซ็นต์อนุมัติ ซึ่งจะมีลายเซ็นต์ของอาจารย์ที่ปรึกษา และกรรมการสอบทุกท่าน ในหน้านั้น จะระบุว่า นิสิตชื่อนี้ ได้จบหลักสูตรสาขาวิชานี้

ตรงสาขาวิชานั่นเองครับ ที่พิมพ์ชื่อผิดจังๆ เธอจบอนามัยสิ่งแวดล้อม แต่ชื่อสาขา ซึ่งจะพิมพ์ในหน้านั้น  2 จุด  คือ ส่วนบน และส่วนล่างของหน้ากระดาษ เป็นคนละสาขา ด้านล่าง กลับพิมพ์เป็น สาขาการส่งเสริมสุขภาพ

"แหม เรียนจบตั้ง 2 สาขาเลยนะเนี่ย"

ถึงแม้ว่า จะได้ตรวจสอบอย่างละเอียด ทั้งเจ้าตัว และทีมตรวจสอบเนื้อหา รูปแบบวิทยานิพนธ์ของบัณฑิตวิทยาลัย แต่ก็ยังมีจุดผิดพลาดจนได้

เป็นหน้าที่ไม่น่าจะผิด เพราะคงไม่มีใครคิดว่า เจ้าของวิทยานิพนธ์จะพิมพ์ข้อความในหน้านี้ ผิดได้

แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น แม้แต่วิทยานิพนธ์ของหลายๆมหาวิทยาลัย เมื่อเปิดดูเนื้อหา ยังพิมพ์ผิด พิมพ์ตกไปหลายคำเหมือนกัน บางเล่ม ตารางวิเคราะห์ข้อมูล ในช่องผลรวมผิดกันเห็นๆ  

คงเป็นเพราะในช่วงจบ เจ้าของวิทยานิพนธ์คงจะยุ่งมากๆ จนไม่มีเวลาตรวจสอบอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง และกำหนดเวลาที่จำกัด  จึงต้องรีบแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว

ไม่ว่า จะเรียนในระดับไหนๆ ก็ผิดพลาดกันได้ทั้งนั้น
แต่ถ้าเรียนจบไปแล้ว 2 ปี แล้วกลับมาเปิดวิทยานิพนธ์อีกครั้ง และเจอข้อความที่ผิดพลาดแบบนี้

หลายคนจะรู้สึกยังไงบ้างหนอ...