ความสุขของพวกเรา

สวัสดีครับ สมาชิก G2K ทุกท่าน

วันนี้ก็มีเวลามาเพิ่มบันทึกให้กับตนเองอีกหนึ่งบันทึก ก่อนที่จะขึ้นไปทำหน้าที่ พ่อพิมพ์ของชาติ หรือพี่พิมพ์ของชาติ

ใครจะไปรู้ว่า ท่ามกลางหุบเขา ในเขตอุทยานแห่งชาติน้ำตกแม่สุริน อ.ขุนยวม จ.แม่ฮ่องสอน จะมีหมู่บ้านเล็กๆ ประกอบไปด้วย สิบกว่าหลังคาเรื่อน ซึ่งชุมชนแห่งนี้ มีผู้ที่อยู่ในวัยเรียนประมาณ ยี่สิบคน โดยมีครู คือผมนี่แหละเข้าไปจัดการเรียนการสอน ให้กับนักเรียนเหล่านี้ พวกเขาเหล่านี้ ใช้ภาษา กะเหรี่ยงในการสื่อสาร ผม ฟังไม่รู้เรื่องเลย เนื่องจากว่า เคยอยู่กับเผ่ามูเซอดำมา แต่ก็ไม่เป็นไร ค่อยเรียนค่อยรู้ไป เด็กที่นี่เป็นเด็กที่น่ารัก ขี้อายนิดๆ พูดภาษาไทยไม่ค่อยได้ ตอนผมมาครั้งแรก แต่ปัจจุบันเราก็ใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร เด็กเริ่มเรียนรู้เริ่มคุยกับเรารู้เรื่องบ้างแล้ว นับว่าเป็นสิ่งที่ดีอย่างหนึ่งที่ทำให้พวกเขาได้เรียนรู้ภาษาไทย

ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดเด็กนักเรียนก็ต้องมีความน่ารักแถมซุกซนหน่อยๆ เฮฮากันไป ส่วนใหญ่เวลาเรียน ผมจะหยอกเย้านักเรียนเล่นเป็นประจำ ทำให้การเรียนการสอนนั้นปนไปด้วยเสียงหัวเราะสนุกสนานดังก้องกลางไพร

เด็กน้อยผู้นี้ชื่อ อดุลย์ ครับ ผมคุยกับเขาไม่รู้เรื่องหรอก แต่ใช้ท่าทางเอา

นี่แหละครับห้องเรียนของพวกเรา ซึ่งพวกเราอาศัยพื้นที่ของ ศูนย์การเรียนรู้แม่ฟ้าหลวงครับ เพราะยังไม่มีห้องเรียนเป็นของตนเอง

ทุกวันเราจะยืนร้องเพลงชาติตรงหน้าเสาธงนี้แหละครับ ถึงร้องไม่ค่อยชัดแต่ก็มีความจงรักภักดีนะครับ

กินข้าวด้วยกันมั้ยครับ

ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า คนจนคนยาก ลำบากหนักหนา สงสารบรรดา เด็กตาดำๆ

เพลงนี้เราร้องทุกวันก่อนทานอาหาร

เมื่อเรียนเสร็จ ก็ถึงเวลากลับบ้านแล้วครับ

เด็กบางคนต้องเดินกลับบ้าน เดินด้วยเท้า ประมาณ 3 กิโลเมตร

ก็น่าสงสารเหมือนกันนะครับ

แต่ก็เป็นวิถีชิวิตของเขา

ผมยังเดินสู้เด็กไม่ได้เลยครับ เหนื่อยมากๆ

ไม่ได้ออกกำลังกายนาน

ส่งท้ายด้วยเด็กสองคนพี่น้องนี่นะครับ

ไว้บันทึกหน้า จะนำเรื่องราวมาฝากกันอีก

ขอให้มีความสุขทุกคนนะครับ