การเดินทางยังมีวันจบสิ้นเมื่อถึงเป้าหมาย...การให้อภัยถือเป็นการให้ที่สมบูรณ์แบบ

เมื่อมองดูนาฬิกาก็ตีสองของวันใหม่แล้วละที่ชายคนหนึ่งสองมือถือสิ่งของข้างขวาเป็นกระเป๋าข้างซ้ายเป็นขนมของฝากจากแดนไกล ด้านหลังแบกเป้ใบขนาดกลางหลังจากยืนส่งบรรดาเพื่อน ๆ ร่วมทางขึ้นรถกลับยังถิ่นฐานของตนในตัวเมืองหาดใหญ่แล้วเขาก็เดินเดี่ยวเลาะลัดไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ไม่นานก็ถึงที่พักใช้โทรหากันแล้วประตูบ้านก็เปิดออกมา 

 เขาคนนั้นคือยูมิเองละพึ่งกลับจากเมืองบางกอกออกมาจากที่พักแถวปิ่นเกล้าพร้อมกับคณาจารย์และมวลนิสิต 3 คันรถทัวร์ในช่วงเช้าวันเสาร์ประมาณ 8 โมงเศษและเวลาช่วงสายแก่ ๆ เราเข้าชมสถานที่ทางประวัติศาสตร์คือพระราชวังสนามจันทร์ในเมืองนครปฐม

แล้วล่องลงใต้ไปจอดแถวเขาวังเมืองเพชรบุรีกินข้าวกลางวันหาขนมหม้อแกงของฝากกันจนกระเป๋าแบนดูเหมือนทุก 200 ก.ม.รถจะจอดให้พวกเราลงไปห้องน้ำห้องสุขาคนขับประเภทมือเดียวยาวถึงที่เลยละ มีเด็กประจำรถคอยช่วยอีก 1 คน

 เรามาถึงร้านอาหารคุณสาหร่ายในเขตเมืองชุมพรใกล้ค่ำแวะกินข้าวค่ำกันเลยที่นี้  เมื่อขึ้นรถเที่ยวกลับนี้ดูหนังฟังเพลงจุใจสำหรับคนคอหนังคอเพลงแล้วรถได้จอดสุดปลายทางใน ม. ทักษิณ เพื่อให้คณาจารย์และบรรดานิสิตลง

แต่ยูมิกับอีกนิสิต 3- 4 คนขอมาลงที่เมืองหาดใหญ่ตรงหน้า มอ. หาดใหญ่นั้นเอง  เพราะรถกลับบริษัทเดิมของเขาทางผ่านพอดี...ลูก ๆ วัยซนหลับกันหมดแล้วโดยมีคุณแม่ของลูก ๆคอยเฝ้าดูแล

ยูมิเลยเดินดีกว่าไม่ต้องให้เอารถออกมารับกว่าจะเก็บสิ่งของอาบน้ำเสร็จเข้านอนมองนาฬิกาก็ตี 3 ของวันใหม่...การเดินทางยังมีวันจบสิ้นเมื่อถึงเป้าหมาย...การให้อภัยถือเป็นการให้ที่สมบูรณ์แบบ...นั้นแล.