บ่ายวันหนึ่ง ภายในรถตู้สีขาวมีผู้โดยสารอยู่ด้านใน ทั้งหมด 5 คน มีพยาบาล , เจ้าหน้าที่ฝ่ายสุขาภิบาล , เภสัชกร คนขับรถ และตัวฉันเอง การเดินทางในวันนั้นสองข้างทางเป็นท้องนาซึ่งมีต้นกล้าเล็กๆ กำลังรอการเติบโตอยู่เต็มไปหมด ส่วนคนในรถก็ได้ทำการออกกำลังกายโดยการโยกตัวอยู่ตลอดเวลา “ สองทุ่มเราจะกลับถึงโรงพยาบาลไหมค่ะหมอ ” มีเสียงรำพึงเล็กๆ ดังขึ้นมา
และแล้วเราก็มาถึงบ้านหลังหนึ่ง บริเวณบ้านมีต้นไม้รายรอบ ดูร่มรื่นเย็นสบาย ตัวบ้านเป็นบ้านไม้ ใต้ถุนสูง ในบ้านมีชายวัยชรา รูปร่างผอม นั่งอยู่บนบ้านคนเดียว เมื่อชายคนนั้นเห็นเราก็เดินลงมา จากบ้านอย่างช้า และระมัดระวัง เนื่องจากบันไดไม่มีราวจับ เราได้ไปนั่งพูดคุยกับเขาที่ใต้ถุนบ้าน สอบถามเรื่องราวต่างๆ พร้อมตรวจร่างกาย และตรวจเช็คยา พร้อมกับแนะนำเกี่ยวกับการปฏิบัติตน ชายคนนั้นมีสีหน้ายิ้มแย้มสดชื่นพร้อมกับบอกพวกเราก่อนจะกลับว่าจะไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลตามนัด จากนั้นพวกเราก็เดินทางกลับ พร้อมกับพระอาทิตย์ที่อัสดง
ขอให้กำลังใจ อย่าท้อ ทุกครั้งที่เราทำงาน ยังมีคนต้องการความช่วยเหลือจากเรา ขอให้มีความสุขในการทำงาน สู้ สู้ สู้
Narative medicine enhances humane health care. Well done.
สู้ๆต่อไป Miss Teen TB
ในบางครั้งความงดงามอาจไม่เห็นด้วยตา แต่สัมผัสจากความรู้สึกจากภายใน
ดีใจที่น้องเห็นความงดงามของชีวิตผู้คนมากกว่าเห็นแต่ TB