รดน้ำต้นไม้เพลินลืมไปว่ายังไม่เขียนบันทึกเลย

วันนี้อากาศสดใสตลอดทั้งวัน

ทำให้จิตใจพลอยแจ่มใสไปตามธรรมชาติที่เกิดขึ้น

ทบทวนเรื่องราวในชีวิตเราที่ผ่านเข้ามามากมาย

โดยเฉพาะในยุคสังคมปัจจุบันที่เราพากันใหลหลง

ในเรื่องกิน-กาม-เกียรติ ดังว่าเป็นพระเจ้าของเรา

วัดค่าของคนกันที่เงินๆทองๆหรือความมีตำแหน่ง

ฐานันดรศักดิ์ในสังคมของคนยุคปัจจุบัน

เราจึงขาดสิ่งที่มีคุณค่าในชีวิตซึ่งกันและกันเสีย

นั่นคือ..ความเข้าใจ.และ.เห็นอกเห็นใจให้กันและกัน

ชีวิตเรารีบร้อนจนเกินไปในแต่ละช่วงวินาที

จนหาเวลาที่ดีๆให้แก่กันและกันไม่ค่อยได้

จะส่งยิ้มให้ใครสักคนก็ฉีกยิ้มให้กันแทบไม่ทัน

เรารีบเร่งเพื่อกอบโกยให้ได้มาซึ่งสิ่งต่างๆเป็นของตนกลัวคนอื่นมาแย่งชิง  เป็นอย่างนี้ทุกวี่วันไม่ใส่ใจใครแม้กระทั่ง

บางครั้งคนใกล้ตัวเรายังลืมสนิทใจ

ชีวิตนี้จึงมีแต่ความเห็นแก่ตัวในที่สุด

แต่ทว่า..ชีวิตนี้เราจะสนใจแต่ตัวเราเองคงไม่ได้

แบ่งเวลาในการเห็นอกเห็นใจและเข้าใจคนอื่นบ้าง

เราขาดการแบ่งปันน้ำใจไมตรี..โลกจึงเป็นอย่างที่เห็น

ยังมีอีกหลายคนที่ต้องการความเข้าใจ

ความเห็นอกเห็นใจจากเราทั่วทุกมุมโลก

แม้กระทั่งคนใกล้ชิดเรา

หรือบางทีหนึ่งในนั้นอาจเป็น..ตัวเรา..ด้วยก็ได้..

ธรรมะสวัสดีขอรับ..