“ผมอยากให้คุณอ่านหนังสือเล่มนี้ทุกคนจะอ่านจากภาษาอังกฤษหรือจะอ่านจากคำแปลนี้ก็ได้แต่ขอให้อ่านให้ได้และในการอ่านนั้นขอได้โปรดใช้ความคิดให้มากประกอบไปด้วยอย่าอ่านเพียงสักแต่ว่าผ่านสายตาไปนกนางนวลมันรักศิษย์ของมันฉันใดผมก็รักพวกคุณทุกคนฉันนั้น”
ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมชเขียนข้อความข้างต้นไว้ในคำนำของหนังสือ “จอนะธัน ลิวิงสตัน นางนวล” แปลจาก Jonathan Livingston Seagull เขียนโดย Richard Bachพิมพ์เผยแพร่เมื่อปี ๒๕๑๕(อีกสำนวนแปลเป็นของ อาจารย์ชาญวิทย์เกษตรศิริ)
หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือ อ่านไม่สนุก ถ้าต้องการอ่านเพื่อความสนุกแต่เป็นหนังสือที่แฝงปรัชญา ให้ค้นหา ตีความ เป็นทั้งอาหารสมอง และอาหารใจเป็นเสน่ห์และคุณค่าที่ได้รับจากการอ่านอย่างแท้จริง
ริชาร์ด บาค ผู้เขียนเองบอกว่าผู้อ่านสามารถตีความสาระในหนังสือของเขาได้อย่างอิสระตามความเชื่อของตน
“...สิ่งที่โจนาธานพยายามฝึกฝนก็คือการหา ตัวเอง (Self) ให้พบ แล้วก็ใช้การบังคับของจิตตนเองไปสู่เป้าหมายอันสูงสุด…”(ชาญวิทย์ เกษตรศิริ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ต้นฤดูร้อน 2517)
“...การตีความต่างๆ ที่ปรากฏจากนิยายเชิงปรัชญา เล่มนี้ ย่อมเป็นสิทธิโดยเต็มที่จากผู้อ่านทุกสมัย นางนวลตัวใหม่ก็จะบินเข้ามาแทน ซึ่งเปรียบได้กับการแสวงหาที่มีเหตุผลและมีทางออกมากขึ้น สำหรับผู้เยาว์ที่เพิ่งเรียนรู้บทเรียนใหม่ๆ……
.....ท่านผู้อ่านคิดเห็นประการใด สิ่งใด สิ่งนั้น ท่านย่อมรู้ได้ในใจจาก "ชั่วโมงบิน" ของท่านเอง….” (สุชาติ สวัสดิ์ศรี คำนำในการพิมพ์ครั้งที่๔ ฉบับแปลของ อ.ชาญวิทย์)
เจตนาของการบันทึกครั้งนี้คือความปรารถนาที่จะเชิญชวนท่านที่ยังไม่เคยอ่านลองอ่านหนังสือเล่มนี้เพื่อค้นหาสาระที่ผู้เขียนต้องการสื่อ ฉันจึงขอเพียงถ่ายทอดเรื่องราวอย่างย่อเพื่อกระตุ้นความสนใจและแสดงความคิดเห็นแยกไว้ในส่วนท้ายต่างหากมิให้ปะปนกับสาระจริงๆ ที่ริชาร์ด บาค เขียนไว้ทั้งนี้เพื่อแสดงความเคารพและให้เกียรติต่อผู้เขียน และ ผู้แปล
หนังสือเล็กๆ เล่มนี้มี ๓ ตอนไม่มีชื่อตอนแต่ฉันตั้งชื่อให้ทั้ง ๓ ตอน ดังนี้
ตอนที่ ๑การค้นหา และค้นพบ
ตอนที่ ๒สวรรค์ และ ความหลุดพ้น
ตอนที่ ๓ความเมตตา
นำรูปศาลสมเด็จฯที่เคยถ่ายไว้ ช่วงก่อนรื้อโรงเรียนชายมาฝากครับ..