ความสุขอยู่ที่ใจ

สวัสดีสมาชิก Gotoknow ทุกคนครับ

จากบันทึกที่ผ่านมา ได้นำเสนอห้องเรียนใหม่ เด็กนักนักเรียนก็น่ารัก ไร้เดียงสา ตามประสาเด็ก เห็นแล้วก็เอนดูไม่น้อย เด็กนักเรียนทุกคนต่างมีความสุขในชีวิตของตนเอง และไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร ใช้ชีวิตในหุบเขาอันอบอุ่น แสนสุข แต่ก็ไม่ตกข่าว ยังมีกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนให้นักเรียนได้เรียนรู้วันสำคัญต่างๆ

จากหุบเขาสู่เส้นทางอันคดโค้ง ผ่านดอยแม่อูคอ ยามเช้าหมอกลงหนาจัดแทบมองอะไรไม่เห็นเลย

 

ถ่าย ณ ทุ่งบัวตอง ประมาณ 8 โมงเช้า

ภาพแห่งความสุข

ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ใด ลักษณะภูมิประเทศเป็นอย่างไร เขาไม่ต้องการความฟุ้งเฟ้อ ความหรูหรา อยู่กันแบบเรียบง่าย ใช้ชีวิตที่ธรรมดาแสนธรรมดา ไม่ต้องมีเสื้อใหม่ ขอแค่มีใส่ก็เป็นสุขใจ

ที่ใดก็เรียนได้ ไม่มีห้องเรียนสวยหรู ไม่มีอุปกรณ์อันทันสมัย ขอแค่จับดินสอขีดเขียนลงบนหน้ากระดาษ

 

เรียนกันแบบสบายๆ ตามประสาเรา ไม่มีโต๊ะเก้าอี้ เรานอนเขียนได้ สุขกายสบายใจ

ไม่มีพิธีที่มากความ ไม่มีอะไรพิเศษ มีแค่ใจกับใจ ที่มอบให้กัน

ด้วยความรักความอบอุ่น ยากที่จะหาอะไรเปรียบได้ คือความรักที่แม่ทุกคนมีต่อลูกๆ

เราน้อมจิตน้อมใจ รำลึกบุญคุณแม่ ที่เลี้ยงเรามา

เราใสเราซื่อ ด้วยไร้เดียงสา อันเติมโตมา ในถิ่นกันดาร แม้เลือกเกิดไม่ได้ แต่เราก็พอใจในสิ่งที่เป็น

(คนนี้ชื่อปีโป้นะครับ)

บันทึกนี้นำเสนอเรื่องราวของนักเรียนที่ครูดอยพึ่งได้ไปสอนพวกเขาประมาณหนึ่งเดือน กว่าๆ รู้สึกผูกพันกันเหมือนนานเป็นปี

ก่อนจบการบันทึกขอฝากพวกเขา ให้อยู่ในอ้อมใจของท่านๆด้วยครับ

ขอบคุณครับ.....