บุคคลผ้เข้าส่ฐานะอันประเสริฐ

บุคคลที่ดำรงอย่ในโลก เมื่อความเจ็บป่วย ความตาย ใกล้เข้ามาถึง  บุคคลย่อมละทรัพย์สมบัติและสรีระของตนไว้ เป็นสิ่งที่นำไปไม่ได้เลย ผ้มีปัญญาร้ความจริงข้อนี้แล้ว พึงดำรงอย่ พึงบริโภคใช้สอย พึงให้เพื่อสงเคราะห์ผ้อื่น ตามกำลัง ตามสมควรแก่ตน " ย่อมเข้าส่ฐานะอันประเสริฐ " ของบุคคลนั้น

การให้ทานมีอานิสงส์ไพศาล.....ก่อนให้ก็มีใจผ่องใสชื่นบาน เมื่อกำลังให้จิตใจก็ผ่องใส ให้แล้วก็มีความยินดี ไม่เสียดาย มีความสุขในการให้ บุคคลที่ประพฤติเช่นนี้ย่อมเป็นที่รักใคร่ของเหล่าชาวทิพย์และชาวมนุษย์