ในความเป็นมนุษย์ ย่อมเป็นเรื่องสามัญทีชีวิตจะมีคืนวันทีอ่อนแอ ท้อแท่ และเนื่อยล้า และในความเป็นมนุษย์ ก็เป็นเรื่องสามัญที่เราจะต้องการใครสักคนในคืนวันทีหนักหนาแบบนั้น แต่จะมีใครสักกีคนทีจะพร้อมอยู่กับเราเสมอเมือทุกคนก็ต่างหนีความเป็นมนุษย์ของตัวเองไป
ท้ายทีสุดแล้วผู้ทีจะค่อยช่วยเหลือเราได้ในทุกสถานการณ์ก็มีผู้เดียว คือผู้ทีตื่นเสมอขณะทีคนอื่นหลับใหล คือผู้ทีว่างเสมอสำหรับรับฟังปัญหาของเรา ขณะทีคนอื่นก็มีปัณหาของตัวเอง คือผู้ทีมองเห็นเราเสมอ ในขณะทีคนอื่นอยู้ห่างไกล คือผู้ทีไมเคยหน่ายต่อคำวอนขออย่างเซ้าซี้ของเรา ขณะทีคนอื่นอาจถอดใจ คือผู้ทีมีขอบเขตอำนาจไพศาลไม่สินสุด ขณะทีคนอื่นมีขีดความสามารถจำกัด
ทีสุดแล้ว ชีวิตของเราจะผ้านพ้นคื่นวันต่างๆไปได้ก็โดยความช่อยเหลือของผู้เดียว ผู้ทีคู่ควรแก่การมอบหมาย...เชื่อมั้น...และรักอย่างหมดใจ ผู้ทีเป็นทีพึงของทุกสรรพสิ่งโดยไม่ต้องพึ่งใคร ไม่ว่าในคืนวันทีสุกแสนสุกหรือทุกข์แสนทุข์ จงกมศีรษะลงอย่างราบคาบและวอนขอต่อผู้นั้นเถิด (พระเจ้าของเรา)