มีข่าวของการวิสามัญ....

ในหน้าหนังสือพิมพ์ยักใหญ่ 2-3 วันก่อน

เป็นเรื่องราวที่ผู้เขียนได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับเหตุการณ์

ในฐานะของแพทย์ผู้ชัณสูตรศพ....

 

หลังเลิกงานตอนเย็น  ได้รับแจ้งจากทีมว่า  หมอต้องขึ้นไปชัณสูตร..นะ  เพราะเป็นการตายจากวิสามัญ...

 

การเดินทางนั้นเข้าไปในป่าลึก 1 ชม  เมื่อถึงก็พลบค่ำพอดี  มีเจ้าหน้าที่หลายส่วนรออยู่....

 

 

ภาพที่เห็นคือหนึ่งชีวิต  ในชุดของชาวบ้านที่เราคุ้นเคย นอนจมกองเลือด  มีห่อถุงบางอย่างข้างๆ  มือยังถืออาวุธคู่กาย  เป็นหนึ่งชีวิตที่ตอนนี้ไร้ชีวิต  ........

 

ผู้คน เจ้าหน้าที่กำลังกุลีกุจอกับการจัดการกับเรื่องราวที่ต้องจัดการ  เป็นหน้าที่ๆ  ต้องทำ  ก่อนที่จะมืดค่ำ

 

ผมเฝ้ามองและสังเกตุ  เหตการณ์  ผู้คน  เรื่องราวต่างๆ

 

ภาพที่เห็นทำให้รู้สึกหลายอย่าง  แต่เป็นความรู้สึกภายในรู้สึกในใจคนเดียวว่า   ร่างที่เห็นนี้ก็คือคนธรรมดาคนหนึ่ง  เหมือนเรา  มีชีวิตเพื่อความอยู่รอด  ทำมาเลี้ยงชีพตนเอง  เลี้ยงพ่อแม่ ลูก  ครอบครัว

 

วันนี้เขาต้องจากไป  เพราะการทำหน้าที่หนึ่ง  เพื่อคนที่อยู่ข้างหลัง  แม้ว่าหน้าที่นี้จะเป็นสิ่งที่ถูกตัดสินว่าเลวร้ายก็ตาม

 

ตอนเเรกความรู้สึกนี้ก็แค่อยู่ลึกๆ  และใคร่ครวญภายในระหว่างที่ยืนอยู่ข้างๆร่างนี้  (คิดไป ดูไป ทำงานไปด้วย)

 

 

          พลันที่เจ้าหน้าที่ติดต่อญาติของร่างนี้  เพราะเหตุที่อยู่ไกล้ๆ  ก็ได้ยินเสียงการสนทนา  ของเจ้าหน้าที่..กัฐญาติคนหนึ่งของเขา   เรื่องราว ภาษาที่เราได้ยินนั้น

         เกิดความรู้สึกที่ปรากฏชัดในใจเข้าไปอีกว่า  สงสารเขา  เห็นใจเขา  โดยเฉพาะน้ำเสียงของญาติ  ที่ดูเหมือนจะงงๆ  และตกใจ  ไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี  เพราะภาษาที่เขาฟังนั้นตรงๆ  ไม่ได้อ้อมค้อม

 

        เป็นการได้ยินทั้งข่าวร้ายทั้งสองปนกัน คือการจากไป  ด้วยเหตุของการขนสิ่งของบางอย่าง...

 

       เจ้าหน้าที่เกือบ 30 คน  กับร่างมนุษย์ 1 คน 

       คงมีความรู้สึกที่หลากหลาย  ในแต่ละผู้คนในเหตุการณ์นี้.......

 

       แต่ผมกับน้อง จนท.สารถีของ รพ.  เรามีความเห็นและความรู้สึกเดียวกัน....   ว่าชีวิตนั้น...น่าเห็นใจ  และช่างไม่แน่นอน  ชีวิตของทุกๆคน  นั้นเปราะบาง  อ่อนไหว...

 

      ไม่แน่ใจว่าเป็นอิทธิพลจากความรู้สึกที่กำลังฝึกเรียนรู้  หลังจากท่านอาจารย์ กะปุ๋มมาคลี่คลายสภาวะธรรมที่ติดขัด     หรือไม่

    

  เพราะวาระนี้ของท่าน......ได้กล่าวแนะนำและสอนเกี่ยวกับเมตตาภาวนาไหวหลายครั้งหลายครา  ระหว่างการแบ่งปัน...

 

   เมตตาภาวนา...

   เป็นสิ่งหนึ่งที่สำคัญที่อาจารย์ฝากไว้....