ตอนที่ 30
ถึงวัยที่ต้องมีครอบครัว ต่อ
เพื่อความมั่นใจว่าผมได้อย่ากับเมียของน้องชาย จึงพาภรรยา (เป็นแฟนกันในตอนนั้น) ไปบ้านพักของน้องชาย และพาเมียของน้องชายไปที่อำเภอบางกระปิเพื่อทำการอย่า ไปที่อำเภอเจ้าหน้าที่ไม่ได้คัดค้านอะไรเพียงแต่ถามเมียน้องชายว่าต้องการเรียกร้องอะไรหรือไม่ เมื่อเมียน้องชายบอกว่าไม่เอาอะไรเจ้าหน้าที่จดทะเบียนอย่าให้ตามความประสงค์ของทั้งคู่
การที่จะแต่งงานกับคนจีนนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ ก่อนที่ผมจะไปจดทะเบียนอย่ากับเมียน้องชาย ภรรยาผมพาผมไปที่บ้านเพื่อทำความรู้จักกับพ่อและแม่ของเธอ ครั้งแรกที่เธอแนะนำผมให้รู้จักกับพ่อของเธอ ผมดูสีหน้าของว่าที่พ่อตาดูไม่ค่อยจะเป็นมิตรเท่าไหร่ แต่สำหรับว่าที่แม่ยายแล้วรู้สึกเป็นมิตรดูยิ้มแย้มให้ และมาคุยด้วย แม้จะพูดออกมาไม่ชัดสำเนียงออกเป็นคนจีน แต่ก็ฟังรู้เรื่อง ต่างกับว่าที่พ่อตาเมื่อรับไหว้แล้วไม่พูดอะไรเลย ในขณะนั้นเราก็คิดดีคิดว่าท่านคงพูดไทยไม่ค่อยจะชัดเจนกลัวว่าพูดกับเราแล้วเราจะฟังไม่รู้เรื่อง เมื่อผมมาราชการที่กรุงเทพฯ ส่วนใหญ่ผมจะมาพร้อม ๆ กับแฟน และจะมาเยี่ยมพ่อและแม่เธอเป็นประจำ ผมมาทุกครั้งไม่เคยได้พูดคุยกับว่าที่พ่อตาเลย แค่รับไหว้ แล้วก็เงียบ ไม่รู้เหมือนกันว่าท่านคิดอะไรอยู่
หลังจากที่ได้จดทะเบียนอย่ากับเมียของน้องชายเรียบร้อยแล้ว อย่างที่ผมเล่าให้ฟังแต่ต้นว่าผมคุยกับแฟนไว้ก่อนแล้วว่าหากผมจดทะเบียนอย่ากับเมียของน้องชายแล้วต้องแต่งงานกับผมน่ะ เมื่อถึงเวลาที่ต้องปรึกษากับแฟนว่าจะต้องบอกกับพ่อกับแม่ของแต่ล่ะฝ่าย ฝ่ายทางผมคงจะไม่มีปัญหา จะมีปัญหาอยู่ที่ทางฝ่ายแฟนนี้แหละทางว่าที่พ่อตาไม่รู้จะว่าอย่างไง ว่าที่แม่ยาย และพี่ ๆ นั้นไม่ค่อยเป็นห่วงเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับพี่ ๆ ของแฟนนั้น ตามใจน้องอยู่แล้ว ผมคิดน่ะครับ เมื่อถึงวันเวลาที่ต้องไปสู่ขอมีแม่ผมและญาติผู้ใหญ่อีก ๓ คนไปสู่ขอ ในตอนนั้นใจหนึ่งคิดอยู่เหมือนกันว่าคนจีนส่วนใหญ่แล้วจะแต่งกับคนจีน และยิ่งเป็นลูกสาวคนสุดท้องด้วยไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นไปได้หรือเปล่า สุดท้ายไม่มีปัญหาทั้งพ่อตา และแม่ยายยอมยกลูกสาวให้
ในการจัดงานแต่งงานนั้น เราจัดสองที่ คือที่กรุงเทพฯ จะเป็นเรื่องพิธีการ ส่วนที่ลำปางเป็นงานเลี้ยงฉลอง การจัดงานที่กรุงเทพฯ (๒๙ ส.ค. ๒๕๒๘) เราทำอย่างเรียบง่ายโดยมีการยกน้ำชา ตามประเพณีขนบธรรมเนียมของชาวจีน หลังจากยกน้ำชาเสร็จแล้ว ไปทำพิธีแต่งงานที่โรงพยาบาลสงฆ์ พร้อมกับทำบุญเลี้ยงพระที่โรงพยาบาลสงฆ์ และเมื่อเสร็จพิธีทางสงฆ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เย็นจัดเลี้ยงเฉพาะญาติ และเพื่อนสนิทของภรรยา ที่ร้านอาหารเจ้าพระยา แถวปิ่นเกล้า
วันเสาร์ที่ ๓๑ สิงหาคม ๒๕๒๘ จัดเลี้ยงฉลองมงคลสมรสที่โรงแรมทิพย์ช้าง ห้องผาไท จ.ลำปาง ในวันนั้นมีแขกมาร่วมงานประมาณ ๓๐๐ กว่าคน สิ่งที่ยังจำและเสียดายเป็นอย่างยิ่งมาจนถึงปัจจุบันคือเรื่องการถ่ายทำวีดีโอ
ในสมัยนั้นการถ่ายทำวีดีโอเป็นสิ่งที่ใหม่ จริง ๆ ผมและภรรยาตั้งใจว่าจะถ่ายวีดีโอ เพื่อนำไปให้พ่อภรรยาได้ดู เนื่องจากพ่อภรรยาไปร่วมงานไม่ได้เพราะเดินไม่สะดวก ครั้งแรกที่ติดต่อการถ่ายทำวีดีโอก็คุยกันอย่างดิบดีว่าขั้นตอนในการถ่ายทำนั้นจะทำเป็นเรื่องเป็นราวมีการตัดต่อภาพอย่างดี เหมือนการสร้างหนัง โดยมีการพล็อตเรื่องตั้งแต่รู้จักกัน ถ่ายวิวในเหมืองแม่เมาะรวมถึงสถานที่ทำงานของ และภรรยา
สุดท้ายทุกอย่างล้มเหลว สาเหตุเนื่องมาจากหลอดไฟของกล้องขาดหลังจากถ่ายทำได้แค่ ๕ นาที (ช่วงรับแขก) หาทั่วลำปางไม่มีขาย นี่แหละครับเป็นเหตุกราณ์ที่น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ถ้าเป็นสมัยนี้คงไม่มีปัญหาหยิบยืมกล้อง หรือหาร้านถ่ายทำที่อื่นคงได้ ในขณะนั้นทางผู้รับจ้างได้ยืมกล้องจากสถานีโทรทัศน์ช่อง ๘ ลำปาง เหมือนกัน แต่ต้องผิดหวังเมื่อติดต่อไปแล้ว เนื่องจากทางสถานีมีงานประจำอยู่จึงไม่สามารถให้ยืมมาถ่ายทำได้ ผมถือว่าเป็นเหตุสุดวิสัยครับ ดูหน้าคนรับงานถ่ายทำก็ไม่สู้ดี ผมบอกกับช่างว่าในเมื่อมันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอให้ช่างถ่ายรูปเก็บภาพให้ได้มากที่สุดที่จะทำได้ และไม่ใช่เก็บภาพแบบมั่ว เพราะผมต้องการที่จะให้ได้รูปที่ดีที่สุดเพื่อนำกลับไปให้พ่อตาได้ดูครับ
