หนึ่งได้รับ Forward Mail จากเพื่อน (ซึ่งเขาน่าจะเอามาจากคุณดำรงเฮฮามั้งคะ คุ้นๆ) ซึ่งเขาได้ส่ง “ความแปลก” ในลักษณะต่างๆ มาให้อ่านและลองคิดดู ก็เลยขอแบ่งปันให้เพื่อนๆ G2K ได้อ่านกันคะ
แปลกไหม? ที่คนที่คุณบอกว่ารัก กลับทิ้งคุณไป
แปลกไหม? ที่เราต้องส่งเมล์ให้คนที่ทำงานอยู่โต๊ะติดกัน
แปลกไหม? ที่วันเกิดเรา พ่อแม่เราดีใจที่สุด แต่เราไปรับประทานข้าวกับคนอื่น
แปลกไหม? ที่คุณเลี้ยงข้าวเพื่อนตอนรับปริญญา แต่คุณไม่ได้เลี้ยงข้าวคนที่ส่งคุณเรียนจบปริญญา
แปลกไหม? ที่บางวันตื่นมาพร้อมกับคนที่รู้จักกันไม่ถึง 1 วัน
แปลกไหม? ที่เรารักเพื่อนที่เคยเลี้ยงข้าวเราเพียง 1 มื้อ แต่เรากลับไม่เคยส่งเงินให้กับคนที่เลี้ยงข้าวเรามายี่สิบกว่าปี
แปลกไหม? ที่เรารักใครบางคนที่ไม่กล้าแม้จะจับกางเกงในเรา แต่เรากลับเบื่อเสียงเตือนของคนที่ล้างก้นให้เราได้มากกว่า 3 ปี
แปลกไหม? ที่เพื่อนโทรมาชวนเราเวลาไหนเราก็ออกไป แต่พ่อแม่จะมาหา เรากลับบอกว่าไม่ว่าง
แปลกไหม? ที่คุณต้องพูดจา เพราะๆ เพื่อให้อีกฝ่ายยอมรับ แต่ไม่เคยพูดครับ หรือค่ะ กับแม่คุณเอง
แปลกไหม? ที่คุณยังรอที่จะทำบุญกับท่านในวันที่ท่านไม่อยู่
หลังจากอ่านจบแต่ละข้อก็ย่อมได้รับแง่คิดที่แตกต่างกันออกไป ลองมาคิดในมุมกลับกันนะคะว่า
“แฟนของเรา สักวันเขาอาจจะทิ้งเราไปก็ได้ เราต้องเผื่อใจไว้บ้าง ไม่เหมือนพ่อ แม่ของเราที่จะอยู่กับเราตลอดไป”
“ทำงานอยู่โต๊ะติดกัน เมื่อเราหันหน้าเข้าหากัน พูดคุยกัน ก็จะเพิ่มความสนิทสนมซึ่งกันและกันมากขึ้น คุยกันน่าจะรู้เรื่องมากกว่าส่งเมล์ให้กัน”
“อย่าลืมว่าวันที่เราเกิด แม่ต้องทุกข์อย่างหนักกว่าจะคลอดเราออกมาได้”
“คนส่วนใหญ่ เมื่อจบปริญญา จะไปเลี้ยงคนอื่น แต่ไม่เลี้ยงพ่อ แม่ที่ท่านส่งเสียเรา แถมยังให้ท่านเลี้ยงเราอีก”
“การที่เราจะทำอะไรลงไป ต้องคิดถึงหัวอกของ พ่อ แม่บ้าง”
“เคยไหมที่เราไม่เคยส่งเงินให้ พ่อ แม่เลย ทั้งที่ท่านเลี้ยงดูเรามา”
“เราอาจจะรักใครบางคนมากพอที่จะตายตามได้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่กล้าจับกางเกงในเรา ดังนั้นเราควรคิดใหม่คิดถึงพ่อ แม่บ้างที่เลี้ยงเรามาตั้งแต่เล็กๆ”
“เรามีเวลาให้เพื่อนเสมอ แต่ไม่มีเวลาให้พ่อแม่ เพระเราอาจจะคิดว่า จะกลับไปหาท่านเมื่อไหร่ก็ได้”
“เราพูดจาเพราะๆกับคนอื่น เพราะกลัวเขามองเราไม่ดี หรือไม่ชอบเรา แต่เราควรมองไปที่พ่อ แม่บ้างว่าท่านสำคัญกว่าคนพวกนั้นอีก”
“เราลองหัดทำบุญร่วมกับพ่อ แม่บ้าง พาท่านไปวัดบ้าง”
จะเห็นว่าถ้อยคำข้างต้น คงหนีไม่พ้นไปจากการตักเตือนให้ตระหนักถึงความรักของคุณพ่อคุณแม่ และการทดแทนพระคุณท่าน ขอยกคำของ คุณโน๊ด อุดม แต้พานิชที่ว่า
"แม่ไม่ใช่ยาคูลย์ รีบกตัญญู ก่อนหมดอายุ" (พ่อก็คงไม่ใช่ยาคูลย์เช่นกัน ละไว้ในฐานที่เข้าใจได้)
ในมุมกลับคือความคิดเห็นของหนึ่ง ผิด ถูก อย่างไร ลปรร. กันได้นะคะ
น้ำหนึ่ง
30 ก.ค. 52
