พอเพียง

       

                      พอใจให้สุข

       แม้มิได้ เป็นดอก กุหลาบหอม

ก็จงยอม เป็นเพียง ลดาขาว

แม้มิได้ เป็นจันทร์ อันสกาว

จงเป็นดาว ดวงแจ่ม แอร่มตา

     

      แม้มิได้ เป็นหงส์ ทนงศักดิ์

ก็จงรัก เป็นโนรี ที่หรรษา

แม้มิได้ เป็นน้ำ แม่คงคา

จงเป็นธา ราใส ที่ไหลเย็น 

     

      แม้มิได้ เป็นมหา หิมาลัย

จงพอใจ จอมปลวก ที่แลเห็น

แม้มิได้ เป็นวัน พระจันทร์เพ็ญ

ก็จงเป็น วันแรม ที่แจ่มจาง

     

      แม้มิได้ เป็นต้น สนระหง

จงเป็นพง อ้อสะบัด ไม่ขัดขวาง

แม้มิได้ เป็นนุช สุดสะอาง

จงเป็นนาง ที่มิใช่ ไร้ความดี

      

      อันจะเป็น สิ่งใด ไม่ประหลาด

กำเนิดชาติ ดีทราม ตามวิถี

ถือสันโดษ บำเพ็ญ ให้เด่นดี

ในสิ่งที่ เราเป็น เช่นนั้นเทอญ...

                              

                               ฐะปะนีย์  นาครทรรพ

                                     วิวิธภาษา  ม. 2

                                  กระทรวงศึกษาธิการ