การงานที่นี่มีแต่ปัญหา มีแต่ “ทุกข์...”
ปัญหาสารพัด ทุกข์สารเพ
งานก็ยุ่ง คนก็ยิ่งยุ่ง
ทำไมหนอเราจึงต้องมาทน “ทุกข์” อยู่เช่นนี้...?
ทุกข์จนน้ำตาเอ่อล้นท่วมอยู่ในหัวอก ทุกข์จนน้ำตานั้นปริ่มอยู่ที่ดวงตาทั้งสอง ทุกข์เสียจนไม่อยากให้ใครชายตามอง ทุกข์เนืองนอง ทุกข์ทั้งกาย ทุกข์ทั้งใจ...
เวลาทุกข์ ทุก ๆ อย่างช่างดูเศร้ามอง
งานการอะไร ใครทำอะไรก็ไม่ถูกตา “ถุกใจ”
ใครจะทำอะไรก็ขัดหู ขัดตา “ขัดใจ” ไปเสียทั้งหมด
เวลาทุกข์ มาเจอคนไม่ถูกใจก็ยิ่งทุกข์
เวลาทุกข์ ใครต่อใครก็ตามเข้ามาเหยียบ กระหน่ำ และซ้ำเติม
โอ้...เราหนอ เราหนอ ชีวิตเราทำไมถึงต้องวนเวียน ป้วนเปี้ยนอยู่แต่กับ “ความทุกข์...”
อยู่ดี ๆ ก็มีคน (เจ้ากรรม นายเวร) มาทวงคืนเสียซึ่งความสุข และได้มอบทุกข์มาให้เสียแก่ตัวเรา...
ยามทุกข์ ยามนี้ อยากจะทำอะไรก็ไม่ได้ทำ
อยากกลับบ้านไปหาพ่อ หาแม่ก็ไปไม่ได้
นานแล้วสินะ (เกือบสองปี) ที่เราไม่ได้ “กลับบ้าน”
เมื่อก่อนตอนเราทุกข์เรากลับบ้าน แต่เดี๋ยวนี้ทุกข์แต่ก็กลับบ้านไม่ได้ ความทุกข์เลยเพิ่มขึ้นมากเท่า ทวีคูณ
เมื่อกลางวันนั่งรถผ่านมาเห็นรถขนนักโทษ คิดแล้ว เขานั้นคงทุกข์เพราะขาดอิสรภาพทางกาย ซึ่งแตกต่างกันฉัน ที่ฉันนั้นขาด “อิสรภาพทางใจ (Freedom of My Heart)”
ตอนนี้ชีวิตฉันทุกข์เสียยิ่งกว่าการ “ติดคุก” เพราะฉันนั้นติดคุกทางใจ
ใจที่ถูกกัก ถูกกันนั้นเวลามันดิ้นนั้นช่างทุรน ทุราย
ใจที่ทุกข์อยู่แล้ว กลับต้องเจ็บเพราะบอบช้ำจากการกระทำที่ “ดิ้น” นั้นซ้ำสองเข้าไปอีก
แล้วฉันจะดิ้นไปไหน แล้วฉันจะทนทุกข์อยู่อย่างนี้ทำไมเล่า...?
ชีวิตนี้ทุกข์จังเน๊อะ ทุกข์เสียจนไม่อยากจะอยู่ ทุกข์เสียจนไม่มีเรี่ยว ขาดแคลนกำลัง ทุกข์จริง ทุกข์จัง “ทุกข์หัวใจ (Suffering in my Heart)”
อื่ม... ทำไมชีวิต “คน” ถึง “ทุกข์” ได้เช่นนี้หนอ?
การเกิดเป็นทุกข์เหรอ เกิดอยู่เป็นทุกข์เหรอ หรือว่าความตายจะเป็นทุกข์เหรอ...?
ฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร แต่เวลานี้ฉันทุกข์เหลือเกิน
ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ทุกข์เป็นจุดเริ่มต้นแห่ง “อริยสัจ”
ฉันคงต้องเรียนรู้ทุกข์ อยู่กับทุกข์ และทนทุกข์อันเป็นก้าวแรก ก้าวสำคัญนี้ไปอีกนานเน๊อะ ความทุกข์นี้เจ็บจนยากเกินกว่าจะอธิบาย เจ็บปวดแสนสาหัสแทบปางตาย เพราะทุกข์ร้ายคือ “การเกิด” ทุกข์เกิดจริง...
ชีวิตในเวลานี้ฉันคงต้องทุกข์ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทนได้ไปอีกนานสักแค่ไหน
พรุ่งนี้ฉันอาจจะยกธงขาว ยอมแพ้ และเดินออกจากหนทางแห่งการเดินทวนกระแสกิเลสนี้ไป เพราะฉันไร้ขาดซึ่งที่พึ่งพา
วันนี้ฉันไม่รู้จะหันหน้าพึ่งใคร ได้เพียงพึ่งแต่ “พระรัตนตรัย” องค์สามมั่น
หากวันนี้ฉันตายเพราะทุกข์ ได้รู้กัน ตายเพราะฉันสู้กับทุกข์ ไร้สุขปอง
หากฉันตายเพราะทุกข์ในวันนี้ ฉันก็คงไม่เหลือเวลาที่จะต่อสู้กับทุกข์ในวันหน้า
หากฉันตายไปพร้อมกับกาลเวลา รู้เถิดหนาฉันได้ตายไปพร้อม “ธรรม...”
ความทุกข์คงจะรักท่าน จึงมาให้ท่านได้เรียนรู้ ใช้เป็นวัตถุดิบสำหรับการภาวนา เจริญสติ วันหนึ่ง เราคงจะสามารถคาระวะความทุกข์ได้ ในฐานะ คุณครู
หากเราพลิกอีกมุม เห็นความหวังดี ในความทุกข์ที่เจอ และบีบคั้นใจจนแทบปริทนไม่ไหว
อย่างท่านสอน เป็นไงเป็นกัน ให้มันรู้ไป ตามดูรู้กายใจ เป็นพอ
-------------------------------------
ปล กะว่าว่างๆ จะย้อนไปอ่านบทความท่านวันนะนิดละหน่อย มีหลายอันยังไม่ได้อ่าน มีบางอันได้อ่านซ้ำคงดี ว่างๆ กลางวันพักดีกว่า เอาเวลาไปเข้ากลุ่มเม้าเรื่องที่ทำให้เหนื่อยเพิ่มมากขึ้น
ถูกต้อง ๆ ความทุกข์กับเรานั้นรักกันมาก
ลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็ต้องเจอหน้ากันแล้ว เป็นมิตร เป็นสหายที่ดี
พอเดินไปไหนก็ตามไปด้วย
แม้นอยู่ในที่ที่มีอากาศสบาย อาหารสัปปายะ เจ้าเพื่อนทุกข์นี้ก็ยังมาเกาะเกี่ยว พันพัวกับเรายังกับปาท่องโก๋
เจ้าเพื่อนทุกข์นี้มาให้เราเรียน ให้เรารู้ และสิงสถิต์อยู่กับเรามานานแสนนาน
แต่เมื่อก่อนเราโง่ เพราะเราเกลียดเขา เขามาเราก็พยายามผลักใสเขา ทำเป็นไม่เห็นเขา
วันนี้นิมิตรหมายดี โอกาสดี เราจะทำความรู้จักกับเขาสักหน่อย เอ้า เป็นไงเป็นกัน
ทำความรู้จักเพื่อนรักคนนี้สักหน่อยซิ เพราะเพื่อนคนนี้มีประโยชน์ ทำให้การดำเนินชีวิตนั้นไม่เกิดโทษ คือ ไม่หลงทางไปสู่ความประมาท
ความทุกข์เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งครู และเป็น "ครูดี ครูเพื่อศิษย์"
ครูมาเพื่อให้ศิษย์เรียนรู้ "สัจธรรม" แห่งชีวิต
ศิษย์เอย เจ้าอย่าประมาทนะ อย่าหลงระเริงอยู่กับความสุข ชั่วครั้ง ชั่วคราว
ครูจะบอกเจ้าไว้ว่า "การเกิดคือความทุกข์" เพราะทุกวันนี้ที่เจ้าทุกข์อยู่ก็เพราะเจ้าต้องเกิด ต้องมีชีวิตนี้อยู่นี่แหละ
เจ้าอย่าจมอยู่กับความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ
เจ้านั้นต้องแก่ลงไปทุกวัน ทุกวัน
ร่างกาย เนื้อหนัง ที่สวยงามก็เป็นของไม่จีรังยั่งยืน
โดนมีดเล็ก ๆ บาดเข้าหน่อยก็เจ็บแล้ว ทุกข์แล้ว
นี่ก็แค่มีดบาดนะ ยังทุกข์เสียขนาดนั้น
แต่พอเจ้าแก่ตัวลง กายนี้ย่อมเสื่อมไป ฟันของเจ้าก็จะโยก จะคลอน
ความเสื่อมทั้งแขน ทั้งขา ลุกก็โอย นั่งก็โอย จะทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งแต่ละลมหายใจนั้นล้วนแล้วแต่เป็น "ความทุกข์"
ศิษย์เอย
ครั้นเมื่อความชราเข้ามาเยี่ยมเยียนเจ้า เจ้าจะทุกข์อย่างแสนสาหัสกว่านี้อีกหลายเท่า
ที่เจ้าทุกข์อยู่นี้ยังเด็ก ๆ นะ ยังเทียบไม่ได้กับความทุกข์ที่ครูเคยผ่านมา
ศิษย์เอย
ครั้นเมื่อกายนี้เขาทนอยู่ไม่ไหว เขาจากไป เจ้าก็หลงดีใจไปว่า ไชโย "หมดทุกข์" แล้ว
สิ่งนั้นเป็น "มิจฉาทิฏฐิ"
หากเจ้ายังมิสามารถตัดกิเลส ตัณหา และกามราคะได้ เมื่อนั้นเจ้าก็ยังต้องเวียนว่าย ตาย และเกิดอยู่ในวัฏฏะสงสารแห่งนี้
ศิษย์เอย
กรรมอันใดที่เจ้าเคยกระทำครั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่ กรรมอันนั้นจะให้ผล ส่งผลก่อนเจ้าเกิด
เจ้าจะต้องวิ่งวุ่น ตกลงไปในขุมนรก ห้วงไฟในอเวจีนั้นรอเจ้าอยู่
ศิษย์เอย
หากวันนี้เจ้ายังมีลมหายใจอยู่ ขอให้รู้ไว้ว่า เจ้าจงทำความดีให้ถึงพร้อมและอยู่โดยไม่ประมาทเถิด
ศิษย์เอย
ครูแห่งทุกข์นี้จะเข้ามาเยี่ยมเยียนและอยู่กับเจ้าเสมอในทุก ๆ เวลา ทั้งเวลาที่เจ้าต้องการ หรือไม่ต้องการ
ศิษย์เอย
อย่าเกลียดครูเอย จงรักครูคนนี้ ครูแห่งทุกข์ไว้ให้มาก ๆ
ไม่มีสิ่งใดที่ครูให้เจ้าด้วยความเท็จ
ทุกสิ่งที่ครูให้เจ้านั้นเป็นความจริง เป็น "สัจธรรม"
เจ้าจงนำเอาสัจธรรมที่ครูให้อันเป็นเชื้อไฟแห่งความร้อน ความวุ่นวาย ความทุรน ทุราย ไปพิจารณาชีวิตนี้ สังขารร่างกายนี้ เพื่อให้การเกิดมาเป็นมนุษย์และพบพระพุทธศาสนาในชาตินี้มีประโยชน์และเกิดโทษให้น้อยที่สุด
ศิษย์เอ๋ย ศิษย์รัก ศิษย์รู้จัก ศิษย์รู้ทุกข์
ศิษย์เอย ศิษย์ไร้สุข ศิษย์ทุกข์ ศิษย์แห่งครู...
นมัสการพระอาจารย์
มีเรื่องที่อยากขอเล่าให้ฟังบังเอิญได้ดูข่าวๆหนึ่งเป็นหญิงพิการแขน1ข้างไม่มีแรงไม่มีสามีและญาติเลี้ยงลูกสาวตามลำพังซึ่งลูกสาวนั้นอายุแค่5-6ขวบหญิงคนนี้มีอาชีพขายซาละเปาทุกวันเขาจะต้องทำซาละเปาเองทั้งตีแงและปั้นป็นลูกสงสารเขาตอนที่ปั้นเป็นลูกเขาใช้มือข้างเดียวที่ยังใช้งานได้จีบซาละเปาดูแล้วคนแขนปกติก็ไม่น่าทำได้แต่เขาทำได้แต่เขากลับบอกว่าที่ความลำบากของเขานั้นก็คือตอนที่ต้องจับของร้อนเช่นหม้อหรือซึงนึ่งเพราะมันร้อนเชาบอกก็ใช้วิธีเอาลวดมาทำเป็นตะขอเกาะแทนจะได้ไม่ร้อนเห็นชีวิตหญิงคนนี้แล้วทำให้คิดได้เลยว่าถ้าเราดูมีความทุกข์พอเห็นความทุกข์ของหญิงคนนี้แล้วเราจะรู้สึกว่าความทุกข์เรานั้นดูธรรมดาไปเลย อยากให้กำลังท่านให้สู้ๆอย่าทุกข์และท้อแท้เลย เป็นกำลังใจให้ท่านทำสิ่งที่ดีต่อไป