วันนี้ถือเป็นโอกาสอันดี ที่จะได้เจอนายเก่า (รศ. นพ. จิตเจริญ  ไชยาคำ) ตัวเอง ซึ่งหนึ่งไม่เจอท่านนานแล้วตั้งแต่วันประเมิน เมื่อไปถึงที่ประชุม ก็รีบเดินตรงดิ่งไปที่ห้องสัมมนา 1 เลย ปรากฏว่ายังไม่ค่อยมีใครมา เห็นนั่งอยู่ด้านหลังคนหนึ่ง (สงสัยมาเตรียมงานตั้งแต่เช้า) กำลังง่วนทำงานกับโน้ตบุคเครื่องเดิมที่ท่านถือติดตัวไปไหนมาไหนด้วยตลอดเวลา เหมือนเงาตามตัว...ที่ขาดไม่ได้ ว่างๆต้องเห็นมานั่งเขียน Blog อยู่เป็นประจำ วันหนึ่งๆ ท่านเขียนได้ตั้งหลาย Blog

       หนึ่งก็รีบเดินเข้าไปหา (ยิ้ม) กล่าวสวัสดี และถามว่าวันนี้อาจารย์มาเป็นวิทยากรเหรอคะ อาจารย์ก็ตอบ (หัวเราะ) ว่าไม่รู้เหมือนกันว่าเขาเชิญมาทำอะไร จากนั้นทีมของเราก็รีบเข้ามาทักทายกันใหญ่....

เมื่อถึงพิธีเปิดโครงการประชุมสัมมนา เรื่องการพัฒนาระบบการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน วันที่ 22  ก.ค. 52 ที่ตึกเพียรจิตร คณะวิศวกรรมศาสตร์ มข. ซึ่งรศ.รังสรรค์ เนียมสนิม รองอธิการฝ่ายแผนและสารสนเทศ เป็นประธานในครั้งนี้ โดยท่านได้ให้ข้อคิดอย่างดีว่า “คุณภาพ” ต้องอยู่ในจิตใจของแต่ละคนทุกคนต้องมีคุณภาพ ทำงานมีคุณภาพ ส่งผลให้มหาวิทยาลัยมีคุณภาพ ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ยาก นั่นคือ คุณภาพต้องไม่ไปอยู่ที่หน่วยงานประกันคุณภาพ แต่อยู่ที่ทุกคน

จากที่หนึ่งทำงาน KM ทำให้เกิดคำถามมากมาย และมีความสงสัยว่า“ทำไมต้องมีการจัดการความรู้”  โดย รศ. ดร. สมบูรณ์วัลย์ สัตยารักษ์วิทย์รองอธิการบดีฝ่ายวิชาการ ม. ธุรกิจบัณฑิตย์ ท่านได้อธิบายอย่างชัดเจนว่า การจัดการความรู้เป็นมาตรฐานการอุดมศึกษา ด้านการสร้างและพัฒนาสังคมฐานความรู้ และสังคมแห่งการเรียนรู้ ซึ่งทุกสถาบันต้องทำเรื่องนี้ เพื่อให้สังคมไทยเป็นสังคมฐานความรู้เหมือนกับที่นายเก่าของเราเคยพูดไว้ (แต่เสียงท่านอาจจะค่อยๆ ทำให้ไม่มีใครได้ยิน)

“มหาวิทยาลัยของเราจะเลือกที่จะอยู่กลุ่มไหนดี”  เนื่องจาก สกอ. ได้เสนอแนวทางการพัฒนา  โดยแบ่งกลุ่มสถาบันออกเป็น 4 กลุ่ม (Category) คือ

กลุ่ม ก  วิทยาลัยชุมชน

กลุ่ม ข  สถาบันที่เน้นระดับปริญญาตรี

กลุ่ม ค  สถาบันเฉพาะทาง

            ลักษณะที่ 1 เป็นสถาบันที่เน้นระดับบัณฑิตศึกษา

            ลักษณะที่  2 เป็นสถาบันที่เน้นระดับปริญญาตรี

กลุ่ม ง  สถาบันที่เน้นการวิจัยขั้นสูง และผลิตบัณฑิตศึกษา โดยเฉพาะปริญญาเอก

นั่นคือ มีภูเขาอยู่ 4 ลูก ทุกมหาวิทยาลัยก็สามารถเป็นยอดของภูเขาได้โดยมหาวิทยาลัยจะเลือกอยู่กลุ่มไหน ก็โดดเด่นได้ แต่ละกลุ่มไม่ได้นำมาเปรียบเทียบกัน ซึ่งแต่ละมหาวิทยาลัยจะมีเอกลักษณ์ จุดเน้นที่แตกต่างกัน ซึ่งทุกมหาวิทยาลัยต้อง“ผลิตของที่มีคุณภาพที่ทุกคนต้องการ”นั่นคือ การผลิตบัณฑิตที่มีคุณภาพแล้วตลาดต้องการ นี้คือความภาคภูมิใจของอาจารย์ และแสดงถึงการมีคุณภาพ

แต่ตอนกลับไม่ได้ล่ำลานายเก่าเลย (น้อยใจ) เพราะท่านเดินหนีหายไปก่อนไม่เข้าอบรมเรื่อง CHE QA กับพวกเรา

น้ำหนึ่ง

22 ก.ค. 52