การเรียน ระบบเสียงในภาษาจีน เปรียบเสมือนเครื่องมือที่สำคัญที่ต้องใช้ในการเรียนภาษาจีน

 

ระบบเสียงในภาษาจีน

                   ภาษาจีนปัจจุบันในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ใช้ระบบHanyu Pinyin Fang’an   汉语拼音方案 ( สัทอักษรภาษาจีน ) หรือที่เรียกกันว่า “ ระบบ Pinyin ” ซึ่งเป็นระบบที่ใช้อักษรโรมันในการออกเสียงตัวอักษร โดยดัดแปลงมาจาก International Alphabets ซึ่ง Hanyu Pinyin นั้น  เปรียบเสมือนเป็นเครื่องมือที่สำคัญที่ต้องใช้ในการเรียนภาษาจีน

 

汉语拼音

1. 声母 : พยัญชนะ

                   สัทอักษรแทนเสียงพยัญชนะมีทั้งหมด  23  เสียง

                   b              p              m            f

          d              t               n              l

          g              k              h

          j               q              x

          z              c              s

          zh            ch            sh             r

          y              w

 

-                   พยัญชนะกึ่งสระ

พยัญชนะกึ่งสระของระบบเสียงภาษาจีนมี  2  เสียง คือ

          y              w

 -   พยัญชนะสะกด  ( พยัญชนะท้าย )

       พยัญชนะสะกด ( พยัญชนะท้าย ) ของระบบเสียงภาษาจีน มี  2  เสียง คือ

            - n            - ng

การถอดเสียงพยัญชนะ

               b  ( ป )      p  ( พ )       m  ( ม )      f  ( ฟ )

         d  (เตอ)    t  ( เทอ )       n  ( เนอ )   l  ( เลอ )

          g  ( เกอ )    k  ( เคอ )      h  ( เฮอ )

          j  ( จี )        q  ( ชี )        x  ( ซี )

          z  ( จือ )     c  ( ชือ )       s  ( ซือ )

          zh (จรือ)     ch (ชรือ)      sh (ซรือ)    r (ยรือ)

          y  ( ยี )         w  ( อู )

 

 2. 韵母 : สระ

               - สระเดี่ยว ในภาษาจีนมี  6  เสียง สัทอักษรที่แทนเสียง สระเดี่ยวมีดังนี้

a       o        e        i        u        u

อา          โอ            เออ            อี               อู               อวี

                  

                   - สระผสม

                   สระผสมสองเสียงในภาษาจีนมี  9  เสียง

                   ai  ( ไอ )                            ei  ( เอย )

          ao  ( อาว )                         ou ( โอว )

          ia  (เอีย / อี + อา)                   ie  (เอีย / อี + เอะ)

          ua ( อวา )                          uo ( อัว )

          ue ( เอว์ )

 

             -  สระผสมสามเสียงในภาษาจีนมี  4  เสียง

        iao (เอียว /อี+อา+โอ )       iu ( iou ) ( อิว /อี+โอ+อู )

   uai ( ไอว /อู+อา+ไอ )           ui ( uei ) ( อุย /อู+เอ+อี )

           

- สระผสมนาสิก

               สระผสมนาสิกในภาษาจีนมี  16  เสียง  ดังนี้

              an ( อัน )                                ang  ( อาง )

        ong ( อง )                                 en ( เอิน )

        eng ( เอิง )                            ian ( เอียน )

        in ( อิน )                                 iang ( เอียง )

        ing ( อิง )                              iong ( อี + อง )

        uan ( อวน )                         un ( อุน )

     uang( อวาง/อู + อาง )            ueng ( เอวิง/อู + เอิง )

        uan ( อวาน )                         un ( อวุน )

3. 声调 : วรรณยุกต์

               เสียงวรรณยุกต์ในภาษาจีนมี 4 เสียง ดังนี้

เสียง 1            : ตี้ อี เซิง              เทียบเสียง “ สามัญ ” ของวรรณยุกต์ไทย

เสียง 2            : ตี้ เอ้อร์ เซิง        เทียบเสียง “ จัตวา ”  ของวรรณยุกต์ไทย

เสียง 3            : ตี้ ซาน เซิง         เทียบเสียง “ เอก ”  ของวรรณยุกต์ไทย

เสียง 4            : ตี้ ซื่อ เซิง            เทียบเสียง “ โท ”  ของวรรณยุกต์ไทย

 

การเขียนเครื่องหมายแทนเสียงวรรณยุกต์

                   การแสดงเครื่องหมายแทนเสียงวรรณยุกต์ในการเขียน Pinyin จะต้องเขียนเครื่องหมายกำกับไว้บนสระ เช่น  ta    shu   he    หากสระนั้นเป็นสระผสมก็ให้เขียนเครื่องหมายแทนเสียงวรรณยุกต์ไว้บนสระเดี่ยวตามลำดับก่อนหลัง ดังนี้

       a      o      e       i       u       u

เมื่อสระตัวใดมาก่อนก็ให้วางวรรณยุกต์ไว้บนสระนั้น เช่น  mao          shuo     tian

ยกเว้น  สระผสม  iu  และ  ui  ที่ไม่เป็นไปตามกฎข้างต้น หากเป็น iu  เครื่องหมายแทนเสียงวรรณยุกต์จะวางไว้บนตัว  u  เช่น  liu  และหากเป็น  ui  เครื่องหมายแทนเสียงวรรณยุกต์ก็จะวางไว้บนตัว   i   เช่น   sui   

ในการเติมเสียงวรรณยุกต์ลงบนตัว  i   นั้น   ให้ตัดจุดบนตัว  i   ออกด้วย   

อ้างอิง : วรรณิดา ถึงเเสง. "ระบบเสียงในภาษาจีน". ภาษาจีนเบื้องต้น1.8-15.
                   พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยนเรศวร, 2546.