การจัดการความหวังกับความจริง ผู้พิการ ชีวิตที่มีโอกาสอยู่กับความงามของชีวิต
“ ชีวิตคนเรานั้นแสนสั้น แต่ถ้าใช้มันอย่างหยาบกร้านและต้อยต่ำมันก็ยาวนานเกินไป “ ถ้อยคำกล่าวจากกวีเอกของโลก วิลเลี่ยม เป็กสเปียร์ ชาวอังกฤษ ได้พูดถึงการอยู่อย่างมีความสุขกับการใช้ชีวิตอย่างงดงาม เนียน เกิดคุณค่า เพราะทุกช่วงเวลาคือสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิต โดยคิดว่า การมองทุกวันที่มีชีวิตอยู่ เป็นวันสุดท้ายของชีวิตคงจะดีอย่างยิ่ง เพราะเขาจะแสดงคุณค่าของชีวิตออกมาได้ดีกว่าเดิม เพราะ การดำรงอยู่สรรพสิ่ง ล้วนต้องได้รับการบ่มเพาะด้วยกาลเวลา ชีวิตผู้พิการถ้าอยู่ด้วยการรอคอย เวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ถ้าอยู่ด้วยความสุขจะพบว่าเวลาช่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว เคล็ดลับคืออะไรหรือ อยู่ที่มุมมอง,ความคิดหรือทัศนคติ เพราะหากเราสามารถมองสิ่งต่างๆ ในแง่บวกเอาไว้ ตลอดเวลาก็เป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิต เพราะ คนอ่อนแอ จะคอยโอกาส คนเข้มแข็งจะสร้างโอกาสให้กับตนเองเสมอ ผู้พิการแม้จะเป็นข้อด้อย แต่ถ้าอยู่ด้วยความเชื่อมั่นยังมีเสน่ห์เหนือกว่าความงามที่ปราศจากความมั่นใจ คาถา คือ “ททท” ทำทันที เพราะเรื่องอะไรก็ตามเมื่อปล่อยให้ถึงวันพรุ่งนี้ ตัวแปรก็จะเยอะขึ้น ถ้าอยากให้โลกเปลี่ยนแปลง สิ่งแวดล้อม , ครอบครัว , ชุมชน, สังคม เปลี่ยนแปลง สิ่งที่แรกที่ต้องเปลี่ยน คือตัวคุณเอง อาจจะไม่ถนัดนักกับการกำหนดเป้าหมายของการดำเนินชีวิต แต่สามารถสร้างกำลังใจโดย ฝันใกล้ๆ - ไปช้าๆ โดยอยู่ด้วยคำถามใหม่ เช่น ความชั่วหรืออกุศลไม่มีที่อยู่เมื่อกุศลหรือความดีเกิด การจัดการความหวังจะต้องรู้จัก “มาเบา – ไปเบา” ไม่ฝาก ชีวิตจะได้ไม่ยุ่งยาก ความหวังสู่ความสุข คือการไม่ยึดติด และอยู่กับปัจจุบันขณะอย่างมีความสุข รู้จักปล่อยว่าง วางสิ่งยึดติด จบคือจบ
ฝากเคล็ดลับการสร้างกำลังใจครับ โดยสร้างมุมมองใหม่ : สั้น , ง่าย กับการใช้ชีวิต มองแต่ข้างหน้าอยู่กับปัจจุบันครับ
