ปกติก็ไม่ใช่คนที่ชอบใช้โทรศัพท์เพื่อการคุยเฉยๆ โอกาสที่จะคุยโทรศัพท์นานๆมักจะเป็นเพราะมีคนโทรมาหามากกว่าที่จะเป็นคนโทรไป เพราะจะใช้โทรศัพท์เพื่อการติดต่ออะไรเป็นเรื่องเป็นราวมากกว่า เพิ่งนึกได้ว่าน่าจะเป็นเพราะอะไรก็เพราะการคุยโทรศัพท์นาน 26 นาทีเมื่อหัวค่ำนี้เองค่ะ

เห็นชัดเอาวันนี้แหละค่ะว่า การคุยโทรศัพท์นั้น เราจะทำอะไรไปด้วยให้ได้อย่างมีประสิทธิภาพนั้นเป็นไปไม่ได้จริงๆ แล้วปกติก็เป็นคนที่ไม่ชอบอยู่เฉยๆนานๆแบบมือว่างๆ ต้องทำโน่นทำนี่ไปด้วยเสมอ วันนี้รับโทรศัพท์เพื่อนเก่าแก่ที่ไม่ได้เจอกันเกิน 20 ปีแล้ว เลยได้คุยกันหลายเรื่อง ก่อนที่จะรับโทรศัพท์กำลังทำงานอยู่และเตรียมตัวจะเคลียร์เมลที่ไม่ได้เคลียร์มา 2-3 วันอยู่ งานการตรวจสอบตัวเลขที่ทำอยู่ก่อนรับโทรศัพท์นั้นไม่สามารถทำไปพร้อมกับคุยโทรศัพท์ได้ ก็เลยไปเปิดเมลแทน คิดว่าไม่น่าจะเป็นอะไรเพราะก็แค่คลิกไล่ดูเมลที่มีมากมาย อันไหนที่ต้องตามลิงค์ก็ตามไปแล้วกลับหรือ action แล้วก็ลบเมลที่ไม่ต้องการ

อ่านไปด้วยคุยไปด้วย เคลียร์เมลไปด้วย วางโทรศัพท์แล้วกลับไปดูเมลต่อ เล่นเอาตกใจ เพราะเห็นใครต่อใครตอบรับ Hi5 จากเรากันมาเป็นแผงในเมล คิดได้ว่านั่นเป็นเพราะพูดโทรศัพท์ไปด้วย คลิกเมลไปด้วย แล้วไปคลิกเอาสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจนั่นเอง นึกอยู่เหมือนกันตอนที่คลิกว่านี่มันอะไรนะ แต่มือก็คลิกไปเสียแล้ว

เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงมีกฎหมายเรื่องการห้ามรับโทรศัพท์ระหว่างขับรถ เพราะสมาธิในงานตรงหน้าของเรานั้น ถูกทำลายโดยสิ้นเชิงจริงๆในระหว่างที่เราติดพันกับการคุยโทรศัพท์ ใครมีประสบการณ์เล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ