บันทึกนนทรีเมืองดาบ รุ่น ๑
ตอน เก็บตัวสร้างเครื่องมือ
จันทร์ที่สิบ ธันวา สองโมงเช้า หิ้วกระเป๋าเดินทางพร้อมหนังสือ
เดินทางไปเข้าค่ายสร้างเครื่องมือ สถานที่คือทับแขกอย่าแปลกใจ
เพราะอาจารย์ต้องการเอกเทศ และจำกัดขอบเขตเพื่อจะให้
ลูกศิษย์สร้างเครื่องมือได้ดั่งใจ ให้อยู่ไกลการติดต่อขอสามวัน
สามโมงครึ่งถึงทับแขกบีชรีสอร์ท บรรยากาศเยี่ยมยอดปลอดสีสัน
จากเนินเขาสู่ชายหาดไม่ลาดชัน นานาพันธุ์ไม้งามอร่ามตา
สี่โมงเช้าเข้าห้องปฐมนิเทศ อาจารย์บรรเทาบอกขอบเขตการรักษา
ให้ทุกคนมีวินัยในการมา ใช้เวลาปรึกษาคณาจารย์
อย่าให้เขาพูดได้ว่าชาวเกษตร เป็นต้นเหตุให้เสียหายหลายสถาน
โดยเฉพาะก้นบุหรี่อย่าเพ่นพ่าน เกรงใจท่านเจ้าของขอร้องมา
อาจารย์รุ่งบอกว่าถ้าเพ่นพ่าน ฟ้องสันดานคนพักชัดนักหนา
มิใช่เพราะเจ้าของขอร้องนา ทุกคนฮากันตึงคำนึงครวญ
ท่านอาจารย์สมศักดิ์กล่าวสำทับ และกำชับคอนเซ็พทั้งสี่ส่วน
จากชื่อเรื่องวัตถุประสงค์ให้ใคร่ครวญ ขอบเขตควรทบทวนให้ครอบคลุม
ทั้งวิธีวิจัยตามสะเต็พ เป็นคอนเซ็พเปเปอร์เจอการสุ่ม
จะต้องตอบกรรมการได้ครอบคลุม จึงจะคุ้มกับเวลาที่มาทำ
ท่านอาจารย์สุดารัตน์ก็มาช่วย อาจารย์พรรณีมาด้วยช่วยกันย้ำ
อาจารย์ประทีป สยามชัยมาช่วยทำ อาจารย์สุพิตร์(สมาหิโต)ช่วยชี้นำทำเครื่องมือ
ท่านอาจารย์ศรีสะอาดมาช่วยเสริม และแต่งเติมแนะนำทำตามสื่อ
อาจารย์สำเนาว์ช่วยเราสร้างเครื่องมือ ต่างกระตือรือร้นอย่างสนใจ
อาจารย์สนั่นแจ้งให้นั่งเป็นกลุ่ม อาจารย์คุมแปดคนไม่เล็กใหญ่
ตามประธานที่ปรึกษาแยกกันไป และตั้งใจนั่งทำงานประสานกัน
นั่งทำงานหลายคนค่อนข้างเครียด อย่างละเอียดเขียนกรอบคิดสร้างสรรค์
นำเสนอคณาจารย์ท่านอ่านกัน ตลอดวันถึงห้าทุ่มคุ้มเวลา
บ้างเริ่มเขียนเครื่องมือถือว่าผ่าน ท่านอาจารย์ตรวจสอบชอบแล้วหนา
พอเขียนไปครึ่งทางตรวจอีกครา อาจารย์ว่ารื้อทำใหม่ผิดเป็นครู
เช้าสิบเอ็ด ธันวา ตั้งหน้าเขียน แล้วหมุนเวียนให้อาจารย์ท่านอ่านอยู่
แล้วมาปรับตามที่ท่านชี้ให้ดู ได้เรียนรู้เจนชัดพัฒนา
ตั้งแต่เช้ายันค่ำต่างคร่ำเคร่ง และรีบเร่งปรับเปลี่ยนให้เข้าท่า
จนห้าทุ่มสองยามตามเวลา จึงเลิกราไปนอนพักผ่อนกาย
เช้าสิบสอง ธันวา ว่ากันต่อ อาจารย์ขอดูทุกคนตจนถึงสาย
ให้ทานข้าวเที่ยงเสร็จก่อนจึงแยกย้าย เพื่อจะได้กลับถิ่นฐานบ้านเรือนตน
รองอธิการสุพิตร์กล่าวปิดคอร์ส ชมตลอดสร้างเครื่องมือสมเหตุผล
เห็นตั้งใจทำงานกันทุกคน สัมฤทธิ์ผลคุ้มค่าที่มากัน
ขอให้เดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ ขอให้ปลาบปลื้มใจและสุขสันต์
กับทุกคนในครอบครัวโดยทั่วกัน ให้สุขสันต์เปรมปรีดิ์มีสุขใจ
คนที่โสดควรจะสละโสด ใช้ประโยชน์ชีวิตคู่แสนสดใส
คุณสุเมธ คุณสมศรีช้าอยู่ใย ตัดสินใจเถิดหนาอย่ารอรี
ชาวกระบี่อย่ารอรีมีโอกาส ชาวสุราษฎร์อย่ารีรอหนอน้องพี่
ช่วยอุ้มไก่สุราษฎร์ให้จิกตี ไก่กระบี่ช่วยทีให้ตีกัน
สร้างเครื่องมือคราวนี้มีค่านัก ได้ประจักษ์สายตาค่ามหันต์
ได้เห็นความศรัทธาค่าอนันต์ ความมุ่งมั่นบั่นบากยากลืมเลือน
คณาจารย์ทุกคนอดทนเป็นเลิศ แสนประเสริฐยากหาใครมาเหมือน
เช้ายันค่ำเฝ้าตรวจแก้ไม่แชเชือน ท่านเป็นเหมือนกันทุกคนอดทนจริง
เวลางานเป็นงานท่านมุ่งเน้น เวลาเล่นเป็นเล่นเน้นทุกสิ่ง
ให้ความเป็นกันเองอย่างแท้จริง ให้ทุกสิ่งเยี่ยงบิดามารดามี
ศิษย์ทุกคนขอกราบเท้าขอบคุณท่าน และบรรดาคณาจารย์ทุกท่านที่
ต้องอดทนช่วยศิษย์ในครั้งนี้ ร้อยวจีแทนมาลาบูชาคุณ
คุณสุทัศน์(เหล่าสกุล) จัดรถมาคอยรับ แต่ยังกลับไม่ได้หากันวุ่น
กุญแจห้องท่านสหัส(พุทธสุขา)ซัดชุลมุน อยู่ที่คุณสุพัฒน์ชัย(บุญปถัมภ์)ทำไงดี
พอหาไปหามาว้านึกได้ ไปลืมไว้ที่ห้องท่านสมศรี
เอ๊ะมันชักจะยังไงเสียแล้วซี ท่านสมศรี ท่านสหัสอัศจรรย์
ท่านสหัสรีบบอกออกตัวว่า เฮ้อเสียท่าลืมกุญแจแย่เลยฉัน
ลืมกุญแจแต่ไม่นอนก็แล้วกัน โปรดเชื่อเถิดตัวฉันไม่เท็จเลย
ท่านสมศรีร้องว้ายไม่ใช่นะ พูดบ้าบ้าได้ไงไม่เฉลย
พูดยังงี้สมศรีตีตายเลย ประเดี๋ยวเถอะเธอเอ๋ยเห็นดีกัน
เสาร์สิบห้า เรียนวิชาบริหาร การจัดการโรงเรียนเพียรแข็งขัน
อาจารย์บรรเทาท่านสอนครึ่งค่อนวัน ตอนบ่ายนั้นสัมมนาติดตามงาน
(มีต่อ...หน้า ๒๔)
