ตะวันกำลังเคลื่อนคล้อยลับท้องทุ่งเขียวขจี  สาดแสงริบรี่ระยิบระยับ

คล้ายจะโบกมือล่ำลาจากกันไป

หมู่นกต่างพากันบินกลับที่พักเป็นทิวแถว 

มองดูแล้วทำให้ใจที่โง่เง่าเกิดปัญญาอันน้อยนิดได้ทันที...

หากว่าวันนี้เราเคยทำเรื่องมากมาย

เพื่อใครบางคน  โดยไม่มีเหตุผล

ทำด้วยความเต็มใจไม่เคยท้อ

และไม่เคยแม้ที่จะหวังแม้เพียงคำ..ขอบคุณ....

ถ้าบังเอิญเรามีน้ำแก้วหนึ่งแต่มีคนร้องขอ  เราก็ให้เขาต่อ

ทั้งที่เราก็ต้องการเหมือนกัน

ถ้ามีใคนคนหนึ่งล้มคว่ำอยู่ตรงริมทาง

เราจึงวิ่งเข้าไปประคองคนๆนั้น

ให้เขามีกำลังลุกขึ้นยืนไหว...

ถ้าแม้ถูกใครๆรังแกก็ยังสู้ทน  เจ็บก็ให้อภัย

 และไม่เคยนึกเบื่อหน่ายไม่เคยเสียดายกับการแบ่งปัน

          นั่นแหละคือ..รักแท้..(TRUE  LOVE) 

จากใจที่สวยงาม

เป็นเหมือนพลังที่ฉุดโลกใบนี้ให้อยู่ต่อไป..

ท้องฟ้า ผืนดิน และทุ่งนาหมู่นก ชาวนา

ต้นไม้  ทะเล  ลำธาร  และ

เราทุกคนล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน

อาจมีใครที่เป็นไม่เหมือนเรา

ต่างจากเราเพียงใดไม่สำคัญว่าเป็นผู้ใด

เราก็ยังทำดีกับคนๆนั้น

ถ้ามีบางคนเขาโชคดีอย่างที่เคยคิดฝัน

ถึงไม่เคยได้รู้จัก..แต่..

เราก็...ยังดีกับเขา..

ความรักคือ  ความหวังดี  และ

ความห่วงใย  ความคิด  และ

ความเข้าใจเราและเขา

เราอาจอยู่แสนใกล

อาจเคยยังไม่ได้ผูกพันธ์

แต่เราไม่แตกต่าง  ไม่ว่าใคร  คนไหนที่อยู่ร่วมกัน

ไม่ว่าอยู่ที่ไหนถ้าเราหวังดีต่อกัน  นั่นแหละคือ  ความรักแท้ที่มีต่อกัน

ท่านละพร้อมที่จะมอบ  TRUE  LOVE  ให้แก่กันหรือยัง?

ธรรมะสวัสดีขอรับ..