โรงเรียน "วัด"

• เมื่อเทอมที่แล้วมีโอกาสได้ไปสอนศูนย์ชุมแพเป็นครั้งแรก ทั้งได้มีโอกาสได้ไปกินข้าวก้นบาตรเป็นครั้งที่สองของชีวิต
• วันเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ได้ไปสอนที่ศูนย์ชุมแพอีกครั้งหนึ่ง หลังจากสอนเสร็จในตอนเย็นวันเสาร์ ไกด์กิตติมศักดิ์ไม่รอช้า ท่านเอารถมารับมุ่งหน้าเพื่อไปนมัสการพระสุปฏิปัณโนรูปหนึ่งที่ท่านปลีกวิเวก ขั้นไปปฏิบัติธรรมบนถ้ำแห่งหนึ่งในอำเภอภูผาม่าน ซึ่งห่างจากตัวอำเภอชุมแพออกไปประมาณ 40 กิโลเมตร ผมทั้งตื่นเต้นและดีใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่ได้อ่านและฟังเทศน์จากครูบาอาจารย์สายวัดป่านั้น จะได้พบเห็นในปัจจุบันเช่นนี้ได้
• ผมเกิดและเดิบโตที่จังหวัดมหาสารคามซึ่งเป็นจังหวัดที่ไม่มีภูเขา ผมจะมีความสุขเป็นพิเศษทุกครั้งที่ได้ท่องเที่ยวไปตามภูเขา หวนให้นึกถึงตอนไปใช้ชีวิตที่ป่าดำ (Back Forest) ประเทศเยอรมนีนั้น ผมจะนั่งรถไฟฟ้า หรือปั่นจักรยานไปเที่ยวภูเขาเกือบทุกวันเมื่อมีโอกาส
• ครั้งนี้ก็เหมือนกันด้วยความงามของเส้นทางผ่านภูเขายามเย็น ท้องฟ้าเหมือนฝนจะตกแต่ก็ไม่ตก ทำให้ความคิดเพลินไปกับข้างทางและบรรยากาศ ไม่นานเราก็เดินทางถึงทางเลี้ยวเข้าไปยังถ้ำที่ท่านจำพรรษาอยู่ ถนนทางเข้าเป็นทางเกวียนเก่าห่างจากหมู่บ้านออกไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตร รถต้องวิ่งผ่านสวนยางซึ่งไม่มีสภาพเป็นทางเข้าไปอีกก็จะถึงทางเดินขึ้นเขา พวกเราจอดรถที่ตีนภูเขาและช่วยกันถือสังฆทานที่เราจัดหามาอย่างเร่งด่วนเดินขึ้นเขาไป มองขึ้นไปบนภูเขาจะเห็นกระท่อมหลังเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านมาช่วยกันสร้างให้ท่านหลบฝนเสร็จเมื่อไม่นานนี่เอง เพราะในฤดูฝนน้ำจะไหลเข้าถ้ำ
• บริเวณดังกล่าวเงียบสงบมาก ได้ยินแต่เสียงนก พระท่านว่า เสียงหอกระจายข่าวจากหมู่บ้านก็แทบจะไม่ได้ยินเพราะมีภูเขาอีกลูกหนึ่งบังเอาไว้ แต่จะได้ยินแต่เสียงการระเบิดหินภูเขาเป็นช่วง ๆ
• ระหว่างที่นั่ง