หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เมื่อระฆังเคาะสติเรียกทุกคนเข้าห้อง กิจกรรมหลังอาหาร ก็จะเป็นกิจกรรมที่ เบาๆ และผ่อนคลาย นั้นก็คือการได้พักผ่อนอิริยาบถ ในกิจกรรม“ผ่อนพักตระหนักรู้ ”

ด้วยวัยที่แตกต่างกัน หน้าที่ที่แตกต่างกัน จึงมี กิจกรรมผึ้งแตกรัง เพื่อทำให้เวทีเชื่อมสมานกัน  เพื่อเปิดใจเล่นเกมผ่อนคลาย เพื่อให้กิจกรรมถูกหมุนขึ้นไป ทำให้เวทีผ่อนคลาย

              กิจกรรมผึ้งแตกรัง นี้ สามารถเรียกความสนุกและความสุข/ จากคุณครูทุกท่าน ทั้งท่านผู้อำนวยการสถานศึกษา คุณครูที่สูงวัย และคุณครูหนุ่มสาว ต่างกลับกลายเป็นเด็กอีกครั้ง กระโดดโลดเต้น มีความสุข เวลา”ผึ้ง”  แตกรัง หรือ “รัง” เปลี่ยนผึ้ง  เป็นกิจกรรมที่ทำให้ความรู้สึกของครูเปลี่ยนแปลง ทำให้สนิทสนมกันมากขึ้นเมื่อได้เล่นเกม นอกจากนี้ยังเกิด ความเป็นกันเอง ต่างจากตอนเช้าโดยสิ้นเชิง คุณครูทุกคน ตั้งใจรื่นเริง สนุกสนาน และเต็มใจทำกระบวนการ และกิจกรรมอย่างเต็มที่ ตลอดเช้า กระบวนการต่างๆเกิดขึ้นเพื่อให้ ผู้ร่วมอบรมมีความสุข ในการร่วมอบรม

                

                 

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เมื่อระฆังเคาะสติเรียกทุกคนเข้าห้อง กิจกรรมหลังอาหาร ก็จะเป็นกิจกรรมที่ เบาๆ และผ่อนคลาย นั้นก็คือการได้พักผ่อนอิริยาบถ  ในกิจกรรม“ผ่อนพักตระหนักรู้  ” คือเมื่อเข้ามาในห้องอบรมแล้ว ทุกคนจะปิดวาจา   ทุกคนจะมานอนพักเรียงกัน แล้วก็ปิดตา ระหว่างที่นอน ก็จะต้องเอาสติ ไปจับในส่วนต่างๆ ที่สัมผัสถูกกับพื้น

                        ตอนที่ผู้เข้าอบรมจะนอน  บางคนยังรู้สึกสงสัย ว่า จะให้นอน จริงๆรึเปล่า เสียงเพลงดนตรีเบาๆที่เป็นเพลงทำให้ผ่อนคลาย น่านอนพัก ก็บรรเลงอยู่ให้ได้ยิน  คำพูดที่ว่า “เมื่อหนังท้องตึง หนังตาเริ่มหย่อน ”  อาการลังเลก็เริ่มหมดไป

                        การมั่นใจในคำพูดของพี่ป้อม ที่ให้นอนในอิริยาบถสบาย และเริ่มเห็นหลายๆคนนอนพัก ปิดตา กันเป็นแถวๆ ก็ทำให้อยากจะลองนอนดูบ้าง  แต่ละคนก็มีท่าทางการนอนแตกต่างกันไป บางคนนอนฟุบลงไปกับพื้น นอนหงาย , นอนหันข้างซ้าย  และขวา นอนคว่ำ เมื่อร่างกาย ได้ รับความสบาย หลายท่าน อาจจะมีภาระหน้าที่ ที่ทำคั่งค้างไว้จากเมื่อคืน ทำให้นอนดึก หรือเมื่อยล้า สะสม เพราะทำงานสอนเด็ก พักผ่อนไม่เพียงพอ   ถือว่าเป็น การพักผ่อน กลไกร่างกาย ระบบอัติโนมัติ เริ่มทำงาน พอเวลาผ่านไปสักพัก ก็เงียบสงบ  คุณครูหลับปุ๋ย สบายเลยเชียวแหละ บางคนยังอยู่ในสมาธิ บางคนเข้าฌานเรียบร้อยแล้ว เสียงเพลงเพลิดเพลิน และการผ่อนคลายร่างกาย  กิจกรรม“ผ่อนพักตระหนักรู้  ” ได้ผลเต็มที่ เพราะทำให้ผู้ที่ได้พักผ่อนเต็มที่ หลับสนิท จนส่งเสียงแห่งความสุขออกมานั่นคือเสียงกรน นั่นเอง การได้พักผ่อนเมื่อเราทำงาน การสอนเด็กอาจจะทำให้เราเครียด แต่เมื่อเราได้พักผ่อนบ้าง ก็จะทำให้ผ่อนคลาย ทิ้งทุกอย่าง ทิ้งความเครียด และความกังวลไว้เบื้องหลัง และแล้ว เมื่อตื่นขึ้นมาก็จะ มีพลัง สามารถเริ่มทำงานต่อไปได้  

เมื่อเวลาผ่านไปสักพักประมาณ 10-15  นาที พี่ป้อมก็ใช้เสียงระฆังเสียงกังวาน เคาะเรียก สติทุกคนกลับมา ผู้ที่ได้ยิน บางคนลืมตาขึ้นมา มีเสียงอ้อนวอน ขอเพิ่มเวลา ยืดเวลาอีก พี่ป้อมผู้ใจดี ก็ไม่ได้ใจร้ายให้ตื่นขึ้นมาทันที ให้ทุกคนได้ ค่อย ๆข ยับทุกส่วนของร่างกาย และขอบคุณ ร่างกายในส่วนต่างๆ ที่ทำให้เราได้ทำภารกิจต่างๆ และแผ่เมตตาให้ร่างกายของเรา ที่เราใช้งานอย่างหนัก ตั้งแต่เราเกิดมา ไม่ว่าจะเป็น มือ เท้า แขน และขา และให้เอ็นดู ส่วนที่ได้รับบาดเจ็บ หรือเจ็บปวด  จากนั้นให้ผู้เข้าร่วมอบรม ค่อยๆลุกขึ้น  บางคนยังอินในภวังค์ และหลับลึกอยู่ คนข้างๆจึงช่วยสะกิดให้รู้สึกตัว และลืมตาตื่น  จากนั้นก็ให้ จับกลุ่ม 2 คน เล่าความรู้สึก ให้กันและกันฟัง ให้ทุกคนผ่อนคลาย สบายใจก่อน