ชาวอีสาน

 

 

นิทานก้อม  (เล่าแบบภาษาอีสานเด้อ)
 
    นิทานก้อม   คือ นิทานขนาดสั้น นิทานที่บ่ยาว แล้วกะมักสิเป็นเรื่องสนุกสนาน ฟังแล้วเป็นตาอยากหัว เรื่องราวส่วนใหญ่ กะมักสิเป็นเรื่องล้อเลียนคนผู้ลังคน ที่เฮ็ดโตบ่ปกติ หรือเฮ็ดอีหยังผิดๆ พลาดๆ เซ่อๆ ซ่าๆ เรื่องราวหน้าแตก ประเภทนี้ล่ะ... เรื่องหน้าแตก เรื่องเปิ่นๆ ป่วงๆ ของผู้นั้นผู้นี้หรือว่าของผู้อื่น คนเฮามักฟัง ฟังแล้วกะขบขันอยากหัว เป็นการคลายเครียด ไปนำนั่นล่ะ

    นิทาน ซุมนี้ เว้าบ่ดน กะถึงจุดอยากหัว พอพากันหัวแล้วๆ นิทานกะจบ เว้าสั้นๆ เว้าเหี้ยนๆ เว้าก้อมๆ กะเข้าใจ พอเข้าใจ นิทานกะจบพอดี กะเลยได้ซื่อว่า นิทานก้อม นั่นล่ะ

    แต่ว่า ฮ่าลังเทื่อ.. ฮ่าลังเรื่อง มันกะมีหม่องหัวอยู่หลายหม่องน้อ คนเว้า เว้าไปๆ พอฮอดหม่องหัว คนฟังกะพากันหัวเอาโลด หัวย่อนมันตลก หัวเองโดยบ่ต้องค็วก.... หัวให้มันถืกจังหวะเด้อล่ะ... อย่าสะหัวลัดเด้อ เดี๋ยวเขาสิว่า เส้นตื้น เด้ ..... หรือว่าอย่าสะหัวทีหลังเด้อ เดี๋ยวเขาสิหาว่า เส้นเยิ่น เด้อ สิบอกให่

เรื่องยายสากับกระเป๋ารถเมล์

      เรื่องมีอยู่ว่า....รถเมล์แล่นผ่านประจำทางวารินอุบล เขาจะเขียนบอกผู้โดยสารว่า ผู้ใหญ่ 8 บาท เด็ก 3บาท พอดียายสามาจากบ้านนอก พอขึ้นรถเมล์แล้วอ่านตัวหนังสือที่เขาเขียนไว้บนรถเมล์
บังเอิญเขียนไว้นานแล้วคำว่า "ผู้" ลบไปเหลือแต่คำว่า " ใหญ่ 5 บาท เด็กก็สระเอกับไม้ไต่คู้หายไป เหลือคำว่า 'ดก' พอดีกระเป่ารถเมล์มาเก็บเงินยายสา แกก็เลยหยิบเงินให้ 11บาท กระเป๋ารถเมล์บอกว่า " ผ้ใหญ่ 8 บาทก็พอยาย"
    ยายก็เลยพูดขึ้นว่า " มึงอย่าโกหกกูนะนึกว่ากูเป็นผู้เฒ่ามาจากบ้านนอก กูก็อ่านหนังสือออกอยู่นะ

นั้นไง ใหญ่ 8 บาท ดก 3 บาท รวมกัน 11บาทก็กูนี้ไงทั้งใหญ่ทั้งดก ถูกแล้วอย่ามาโกหกกู