ลุย>ลุยเสียหมด>เพียบ>เพียบเสียหมด>จังหู>จังหูเสียหมด

 

     วันนี้ตื่นสายมาก เพราะเมื่อวานตั้งหน้าตั้งตา"ลุย"งานในการเตรียมนำเสนอความก้าวหน้าของการเรียน ครั้งที่ 2 ได้นอนเอาเกือบสว่างแล้ว "ลุย" ข้างต้นสะท้อนภาพชัดเจนอยู่ในตัวแล้ว เช่นเดียวกันกับความหมายของการ"ลุย"น้ำ 

     "ลุย" ในความหมายข้างต้นจะพูดด้วยนำเสียงธรรมดา หากแต่ได้เพิ่มนำหนักของเสียงเข้าไปอีกนิดก็จะกลายเป็นการเริ่มต้น (Begin หรือ Start) ก็ได้ แต่ถ้าเพิ่มน้ำเสียงให้ดุดัน ชัด ๆ และหนักแน่นเข้าไปอีก ก็จะกลายเป็นการส่งสัญญาณอันห้าวหาญเพื่อบอกเพื่อนผู้ร่วมชะตากรรม ร่วมอุดมการณ์ หรือพรรคพวกกันให้เข้ากระทำการอย่างใด ๆ ไปพร้อมกันให้จนบรรลุเป้าหมายจึงจะหยุด คล้าย ๆ กับ "บุก"ไป (go หรือ go go) อย่างเคยเห็นในหนังที่หน่วยสวาท (S.W.A.T.: Specail Weapons And Tactics Team) เขาใช้กัน  เสร็จสิ้นคำว่า "ลุย" ในแง่ของคำกริยา

     "ลุย" ในฐานะของคำวิเศษณ์ จะเป็นการบอกจำนวนว่ามากน้อยอย่างไร ซึ่งจะมากจะน้อยก็จะเป็นการเน้นเสียง เปลี่ยนคำ และมีคำมาต่อท้าย จะได้เล่าให้ฟังและยกตัวอย่างต่อไป แต่ขอวกมาที่คำวิเศษณ์ก่อนว่าจะมีทั้งหมด 10 ชนิด ดังนี้ เพื่อบอกลักษณะ เรียกว่า ลักษณวิเศษณ์, เพื่อบอกเวลา เรียกว่า กาลวิเศษณ์, เพื่อบอกสถานที่ เรียกว่า สถานวิเศษณ์, เพื่อบอกจำนวน เรียกว่า ประมาณวิเศษณ์, เพื่อบอกความชี้เฉพาะ เรียกว่า นิยมวิเศษณ์, เพื่อบอกความไม่ชี้เฉพาะ จะเรียกว่้า อนิยมวิเศษณ์, เพื่อความเป็นคำถาม เรีกยกว่า ปฤจฉาวิเศษณ์, หากเพื่อบอกเสียงเรียกร้อง จะเรียกว่า ประติชญาวิเศษณ์, หรือจะบอกความปฏิเสธ ก็จะเรียกว่า ประติเษธวิเศษณ์ และถ้าไปทำหน้าที่เชื่อมประโยค ก้จะเรียกว่า ประพันธวิเศษณ์  (กำชัย ทองหล่อ, 2533) สำหรับรายละเอียดเข้าใจว่าสามารถสืบค้นได้เอง เพราะมีที่ให้สืบค้น"ลุยเสียหมด"

     ต่อคำถามที่ว่า "มีหมากแห้งมั้งม่าย?" หมายถึงมีหมากที่ใช้กินกับพลูบ้างหรือไม่ คุณยายผู้ตอบซึ่งได้เก็บหมากแห้้งไว้มากมาย ทั้งไว้เพื่อกินเองและขายหากมีรถเข้ามรับซื้อ ก็ตอบไปว่า "ยังลุยเสียหมด จะเอาเท่าไหร" หมายถึง มีมาก จะเอาเท่าไหร่ได้ คือกี่ผล จะได้ไปหยิบมาให้ และหมายถึงให้ฟรี ๆ ด้วย "ลุย" ในข้อความการสนทนาข้างต้นจะหมายถึง "มาก" หากมากไปกว่านั้นก็จะบอกว่า "เพียบ" หากมากขึ้นไปอีกก็จะบอกว่า "จังหู" ทีนี้ระหว่างกลางของแต่ละคำเราสามารถเติมคำได้อีกคำคือ "เสียเหม็ด" (เหม็ด=หมด) เพื่อบอกความมากน้อยที่ลดหลั่นกันไป สรุปได้ดังนี้ (> คือ มากกว่า) : ลุย>ลุยเสียหมด>เพียบ>เพียบเสียหมด>จังหู>จังหูเสียหมด 

     ในต่ละพื้นที่ย่อย ๆ ลงไปของแต่ละชุมชน เคยได้ยินว่าการออกเสียงและใช้คำก็มีแตกต่างกันไป แต่พอเข้าใจกันได้หากไกลไปจากชุมชนที่คุ้นชินไม่มากนัก เข้าใจว่าต้องมีแตกต่างกันพอได้แลกเปลี่ยนกันต่อไปครับ ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ร่วมกันในการให้ลูกหลานของเราได้เข้าใจในรากเหง้าของตนเอง รวมถึงประโยชน์ในการเข้าพื้นที่ของคำทำงานที่อาจจะมาจากฐานวัฒนธรรมท้องถิ่นต่างกันได้เข้าใจ