สิ่งหนึ่งที่คนไข้อยากให้เกิดขึ้น..ทำอย่างไรให้กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิมได้..

หลายวันแล้วที่ไม่ได้เขียนบันทึกทั้งๆที่มีเรื่องจะบันทึกไว้มากมาย แต่โอกาสทั้งเวลาและเน็ทไม่อำนวยเลยทำให้ละหายไปบ้าง

ก่อนเล่าเรื่องที่ดีใจในวันนี้ขอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานก่อน ...

...อาทิตย์ที่แล้วไม่รู้ผมไปพลาดท่าไหน ทำให้ไปถึงมหาวิทยาลัยก่อนแปดโมง ด้วยเหตุเป็นคนเก่าคนแก่ที่นี้ มาพร้อมๆกับมหาวิทยาลัยเลยคิดได้ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้น เลยตัดสินใจไปที่คณะวิทย์ฯ(บ้านเก่า) เพราะตลอดสองปีที่อยู่ที่นั้นรู้ว่าอะไรเป็นอะไร .. สรุปง่ายๆ ได้ว่า..จากประสบการณ์ที่ผ่านมาไม่มีหน่วยงานไหนที่ไปทำงานก่อนแปดโมงนอกจากคณะวิทย์ฯ.. พอได้มาคณะวิทย์ฯแล้วก็เหมือนกลับบ้านเก่า ได้เจอพรรคพวกที่เคยทำงานมาก็สร้างความอบอุ่นได้ดี และไม่เฉพาะเท่านั้น รองคณบดีฯก็มอบหมายงานให้ผมทันที ซึ่งดูๆแล้วเหมือนกับว่าท่านหาภาระให้ผม..แต่ผมว่าท่านเข้าใจผมดีมากกก และตลอดที่ผมนอนอยู่โรงพยาบาลท่านไปเยี่ยมบ่อยมาก .. ท่านไม่ได้ให้ภาระแก่ผมหรอกครับ ท่านให้ความรู้สึกดีๆแก่ผม ท่านอยากให้ผมมั่นใจในตัวเองว่าสิ่งที่เคยทำ..แม้จะยังเจ็บอยู่..ก็สามารถทำได้

เมื่อวานเป็นวันที่ท่านให้ผมไปบรรยายตามที่ท่านบอก.. หัวข้อที่ผมบรรยายก็เรื่องที่ผมเคยทำตอนที่ผมอยู่คณะวิทย์ฯ โดยเฉพาะตอนผมนอนป่วยอยู่โรงพยาบาล .. ท่านให้ผมพูดในเรื่องการบูรณาการในการสอนวิทยาศาสตร์กับอิสลาม.. และเนื้อหาผมก็ไม่ได้ทำใหม่..เพราะหลายอย่างผมได้บันทึกลงใน g2k นี้แล้ว และเมื่อวานเวลาติดกับละหมาดเลยทำให้พูดยาวๆไม่ได้ ผมได้เสนอไปเพียงแค่เรื่องเดียวคือเรื่อง"ฝนในอัลกุรอาน" ที่เหลือให้ผมเข้าร่วมสัมมนาหาอ่านได้จาก g2k นี้ เมื่อเช้าได้รับเอมจากรองคณบดีให้รวบรวมเป็นเล่ม ก็กำลังคิดทำอยู.. เสร็จเมื่อไรจะเขียนมาขอความช่วยเหลือจากพวกเรา

วันนี้วันเสาร์.. ปกติแล้วมหาวิทยาลัยเราจะปิดวันศุกร์กับวันเสาร์..เมื่อวาน อาจารย์ท่านหนึ่งถามผมว่า.. อาจารย์มาทำงานด้วยหรือวันนี้..ผมก็ตอบว่า..ปกติและที่ไม่ปกติผมต้องหยุดวันเสาร์ คือ ปีนี้ผมทำงานหกวัน ไม่เหมือนปีที่แล้วทำงานเต็มเจ็ดวันอัลลอฮฺเลยให้หยุดยาวบนเตียงโรงบาลและที่บ้าน

เมื่อหยุด..เช้าๆ ผมก็จะหาอะไรนอกบ้าน พูดคุยกับชาวบ้าน คบหาสมาคมกับคนในหมู่บ้านบ้าง.. วันนี้ก็เช่นกัน ผมขี่มอเตอร์ไซด์ไป..หลายคนที่เจอระหว่างทาง(เขาไม่เคยเห็นผมขี่รถ) เขาจะพูดขึ้นมาว่า ขี่รถได้แล้วหรือ.. ก็ตกใจเหมือนกัน แสดงว่าอาการผมหนักมากเลย แม้เวลาผ่านมาปีกว่าแล้วเขาได้เห็นผมขี่รถได้เขาก็แปลกใจ

เมื่อไปได้ประมาณกิโลหนึ่งรถยางแบน ก็เติมลมเพราะคิดว่าลมมั่นซึมออก แต่พอไปอีกกิโล..ที่นี้ก็แบนจริงๆ เลยหยุดที่ร้านรับปะยางรถ ก็ได้คุยกับช่าง ถามเรื่องยาง และเล่าแก่เขาว่า ตอนอยู่โรงพยาบาลเจอช่างสองคนเขาคุยกัน เขาบอกว่ายางถ้าผลิตจากจีนแดงแล้ว แตกง่ายมาก และต้นทุนถูกมาก ผมได้ยินคนหนึ่งบอกว่า สิบเก้าบาท อีกคนบอกว่า ยี่สิบแปดบาท แต่เวลซ่อมให้ชาวบ้านแล้วเขาจะเก็บเก้าสิบบาทร้อยบาท ..

ระหว่างที่ช่างกำลังซ่อมรถผมอยู่ ว่าทีนายก อบต.ปั่นจักรยานผ่านมา ผมก็เรียกเขาและเขาก็หยุดคุย และมีคนอื่นคุยร่วมด้วย ผมก็เลยขออนุญาตปั่นรถเขา.. บอกเขาว่าจะลองดูว่าทำได้ไหม... อัลฮัมดุลิลลาฮฺ ผมปั่นได้..และปั่นไปตามทางขึ้นเขาแต่ยังไม่กล้าขึ้นเขา วกกลับมาปั่นไปโรงเรียนสุขสวัสดิ์.. ก็เป็นระยะทางประมาณกิโลกว่าๆ ...

MTB ผมเจ็บเพราะเขา.. ผมปั่นเขา.. ผมถูกรถชนพร้อมกับเขา.. ผมต้องนอนไอซียูเพราะเขา... หลายคนว่าผมแบบนี้ และหลายคนคิดว่าผมคงจะเข็ดลาบจากเขา .. แต่จริงๆแล้วใจผมยังอยากอยู่กับเขา ยังอยากกลับไปขี่เขา โดยเฉพาะอยากให้จิตของผมรับว่าผมทุกวันนี้แม้ว่าจะไม่เหมือนเดิมแล้วอย่างน้อยก็ยังทำเหมือนเดิมได้ไม่มากก็น้อย

 

ให้น้องที่ไม่เคยถ่ายรูปถ่าย รูปเลยไม่ชัด

ขอขอบคุณ รองคณบดีคณะวิทยฯ ที่รักษาผม

ขอขอบคุณ อ.จรุวัจน์ ที่ให้โอกาสผมหลายอย่างแม้ผมยังป่วย