ตอนที่ 27
วัยทำงาน ต่อ
บันทึกตอนที่ 26 ที่ผ่านมาผมตกไปช่วงหนึ่งเป็นช่วงที่สำคัญของคำว่า "สามัคคีคือพลัง" ตรงนี้ไม่เขียนไม่ได้ต้องเขียนครับ เป็นที่รับทราบแล้วน่ะครับสำหรับผู้ที่ติดตามอ่านมาตลอดว่าเมื่อผมเข้าทำงานที่ กฟผ. ผมเข้าทำงานอยู่กองบัญชีเหมือง ซึ่งในสมัยนั้นมีผู้ปฏิบัติงานทั้งกองประมาณ ๓๐ คน
ในการแข่งขันกีฬาสีประจำปีภายในเหมืองแม่เมาะจะแบ่งแยกเป็นกอง ในกองบัญชี มีผู้ปฏิบัติงานน้อยที่สุด กองที่มีคนเยอะที่สุดก็คือกองปฏิบัติการกองนี้จะดูแลในเรื่องการขุดขนถ่าน กองที่มีคนเยอะรองมากองโรงงาน และกองบำรุงรักษาเครื่องจักร กองบัญชีฯกับกองธุรการฯ จะมีขนาดใกล้เคียงกัน
ประเภทกีฬาในการแข่งขันมีทั้งประเภทลู่และประเภทลาน รวมถึงกีฬามหาสนุก และแถมยังมีการประกวดกองเชียร์อีกต่างหาก ไม่น่าเชื่อว่าการจัดการบริหารคน ๓๐ คน สามารถที่จะจัดคนเข้าแข่งขันได้ทุกประเภท รวมถึงการเชียร์อย่างมีประสิทธิภาพ เมื่อใดผมนึกถึงภาพในการแข่งขันในครั้งนั้นแล้วอดที่จะภาคภูมิใจในความสามัคคีของคนทำงานในกองบัญชีเหมืองไม่ได้ ทุกคนตั้งแต่หัวหน้ากองจนถึงนักการ ทุกคนเอาใจเข้าสู้กับภาระกิจจริง ๆ เมื่อตนเองแข่งกีฬาก็ทำหน้าที่อย่างดีที่สุด เมื่อเสร็จจากการแข่งขันก็รีบกลับมาทำหน้าที่เป็นกองเชียร์อย่างดีที่สุด ผลการแข่งขันหลายปีที่กองบัญชีเหมืองคว้าชัยชนะทั้งประเภทกีฬา และกองเชียร์ จนเป็นที่เรื่องลือในเหมืองแม่เมาะในสมัยนั้น
ผมคิดของผมเล่น ๆ น่ะครับ ว่าทำไม ๒ -๓ ปีที่ผ่านมา หรือแม้กระทั้งในปัจจุบันเรื่องความสามัคคีของคนในชาติช่างทำกันได้ยากเหลือเกิน แม้แต่คนในครอบครัวเดียวกันยังแตกแยกกันไม่มีความสามัคคีกัน แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เราจะชนะ
ใช่ค่ะ เราต้องเริ่มจากครอบครัวก่อนความสามัคคีจะเกิดได้ต้องอยู่บนพื้นฐานความรักค่ะอาจารย์ หนูเชื่ออย่างนั้น