..คำควบกล้ำ.. 

 มีเจ้าหญิงแสนซนชอบร้องเพลง

ชอบบรรเลงครื้นเครงมีความสุข

แต่ละวันผ่านไปไร้จากทุกข์

แสนสนุกร้องรำตามอารมณ์

 

แม่มดน้อยคนหนึ่งซึ่งอิจฉา

ก่อนนิทราแอบฟังอย่างสุขสม

อยากมีเสียงร้องเพลงให้คนชม

เลยต้องตรมเศร้าสร้อยคอยแอบฟัง

 

จึงได้คิดไตร่ตรองต้องวางแผน

หากว่าแม้นเสียงทองต้องมีหวัง

ทั่วภพไตรล้วนนิยมชมเด่นดัง

จะหยุดยั้งเสียงหวานของนงคราญ

 

จึงแปลงร่างเป็นนกน้อยแสนสดใส

เพื่อปราศรัยกับเจ้าหญิงในสถาน

“เจ้าหญิงจ๋าอยากฟังเพลงก้องกังวาน”

ขอประทานให้หม่อมฉันได้ยลยิน

 

“นี่แน่ะ!เจ้านกน้อยแสนน่ารัก”

แจ้งประจักษ์เสียงเพลงแห่งพิณศิลป์

ตอนประสูติข้าร้องเป็นอาจิณ

นกโบยบินเริงร่าฟ้าสวยงาม

  

เจ้านกแปลงได้ฟังกลับคืนร่าง

แล้วนั่งข้างเจ้าหญิงอย่างเกรงขาม

ยอมแพ้แล้วแต่เกิดไม่เอาความ

แล้วไม่ถามให้ขวักไขว่ในน้ำคำ

 LLWD:4-7-52