เขียนฝากให้เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ในวันที่มองไม่เห็นจุดหมายของการมีชีวิตอยู่คืออะไร

 

 

อย่าประมาท 

ความตายนี้แขวนคอทุกบาดย่าง                                                                   

 ตื่นซาวมาเหลียวเห็นหน้าจั่งได้ฮู้ว่าหยัง(1)

 อันเงินคำก่ำแก้วคั่นมีกะดีอยู่

 เพิ่นผู้เฒ่าว่าไว้หาได้ให้แบ่งสี่

 

 หนึ่งให้เจือจุนแบ่งทานอาอาวลุงป้า

  

สองให้สืบต่อยอย้องพระเจ้าผู้ทรงศีล

  

เป็นศรัทธาเกื้อกูลหนุนส่ง คราวหน้า                                                             

 

 สามให้ เลี้ยงดูตนเจ้าพ่อแม่เมียบุตรตา

 

อย่าให้มีทุกข์ยากหาได้ให้อิ่มกัน                                                                       

สี่แต่ให้เก็บเมี้ยนไว้ส่วนหนึ่ง เผื่อหลง

ยามลำบากดำรง จั่งประสงค์ยามใช้                                                                 

คั่นเจ็บป่วยยามไข้ จั่งได้ปิ่นปัว ท่อนั้นแล้ว

ท้าวหำน้อย

25 มีนา 2009

 (1) ผะหยาของเก่า

แปลลาว เป็นไทย

อันความตายติดตามมาแต่ต้น

สาละวนตามมาติดตามหลัง

ตื่นเช้ามาจึงรู้ว่าชีวายัง

ต้องระวังไม่ประมาทฆาตไม่มี

อันว่าทรัพย์ล้ำค่าหามาได้

ต้องรู้จักจับจ่ายในดิถี

ผู้แก่เฒ่าเตือนไว้แบ่งให้ดี

แบ่งเป็น 4 ส่วนของเราให้เท่ากัน

ส่วนหนึ่งนั้นแบ่งเป็นทานให้พี่น้อง

เพื่อเพื่อนผองน้าอาได้สุขสันต์

สองสืบสานพระศาสนาคุณอนันต์

พุทธธรรมสร้างสรรค์ให้งดงาม

สามให้เลี้ยงดูพ่อแม่ภรรยา

บุตรธิดาดูแลได้สอบถาม

สี่เก็บรักษาทรัพย์ไว้ในนิยาม

เจ็บป่วยถามหาใช้ได้เท่าทัน

จึงเป็นคำสอนสั่งระวังไว้

การใช้จ่ายให้ระวังเพื่อสุขสันต์

หากประมาทพลาดพลั้งระวังกัน

ความตายนั้นทรัพย์หดหายย่อมย้ายมา


อิศรา ประชาไท
3 กรกฎ 2552