สวัสดีตอนเช้าค่ะวันนี้6.00น.ได้เดินออกกำลังกายรู้สึกดีมากๆนานแล้วที่ไม่ได้ทำ...ช่วงนอนผักเหนื่อย
บนพื้นหญ้าแหงนมองดูท้องฟ้าความคิดหนึ่งแว๊บมาในสมอง....ลองตามมาดูว่าคิดอะไร....
คนเราไม่น้อยคิดผิดมาตลอดคำว่า "ล้มเหลว"เป็นเรื่องน่ากลัวเป็นสิ่งที่ต้องหลบเลี่ยงสุดชีวิต
เปล่าเลยหากเราต้องการสร้างสายเลือดเราใหม่เราต้องจงใจที่จะให้พวกเขารู้จักคำว่าพ้ายแพ้และล้มเหลว
ให้รู้จักรสชาติของความพ้ายแพ้ก่อนที่คิดว่าตัวเองจะชนะ............ความล้มเหลวนี่แหละที่ทำให้
เกิด"โอกาสของการเรียนรู้" เพราะใจที่กลัวความล้มเหลวกลัวความผิดพลาดจึงทำให้คนในสังคมปัจจุบันนี้
ไม่กล้าที่จะรับผิดไม่กล้ายอมรับความจริงในสิ่งที่ผลจากการกระทำของตัวเอง...และนี่กระมังที่เป็นที่มา
ของพฤติกรรม " รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี " ครูซ่อมคนได้ประสบกับตัวเองมาแล้ว ความคิดว่าสิ่งที่
สำคัญที่สุดของชีวตคืดการ"เอาตัวรอด" "ตัวกู" " ของกู" ไว้ก่อนคนอื่นชังหัวมัน....
พ่อแม่คนไหนที่สั่งสอนให้ลูกหลานให้ "รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี" ก็คือสอนให้สายเลือดเราเป็นคนเห็นแก่
ตัว ทั้งที่ในชีวิตแห่งความเป็นจริงนั้นไม่มีใครที่ไม่เคยทำผิดผลาดเลย...ขอเพียงยอมรับความเป็นจริง
ของการกระทำเพราะถ้าคุณคิดแต่จะเอาตัวรอดผลการกระทำของคุณมันอาจทำให้คนอื่นเขา " ไม่รอด "
เหมือนที่ครูซ่อมคนสุดท้ายก็ไม่รอดเพราะการเอาตัวรอดของบางคน.....
การออกกำลังกายเป็นยาวิเศษจริงๆ...ตบท้ายด้วยใส่บาตรถวายยาข้าวแกงที่ปรุงกับมือ(แกงส้มทางใต้)
ดอกมะลิที่ร้อยด้วยการมะพร้าว...มีติดสินบนพระท่านขอให้ออกมาขาวๆน่ะค่ะท่าน...เดียวตกใต้ทุนหาไม่
เจอ.....
ผมเสียใจ...