ความรู้สึกขณะนี้ รู้สึกเหมือนมีชีวิตเป็นนักเรียน มีเรื่องเข้ามาให้เรียนจนล้น จนต้องจัดลำดับความสำคัญ เพราะการเรียนของผมเป็น action learning คือทำไปเรียนรู้ไป และวิธีเรียนรู้ของผมแปลกใหม่ เป็นนวัตกรรมของการเรียนรู้ คือเรียนรู้จากการทำสุนทรียสนทนากับสังคม หรืออย่างน้อยๆ ก็สุนทรียสนทนากับแฟนคลับใน บล็อก
ชีวิตการงานของผมในยามแก่เช่นนี้ เป็นการทำหน้าที่กองเชียร์ หรือกำกับดูแล (governance) ผมก็เรียนรู้วิชากำกับดูแล และวิชาอื่นๆ ในเชิงสาระ ที่ผมเข้าไปเกี่ยวข้อง คนมาดึงให้เข้าไปเกี่ยวข้องมากเรื่อง ผมก็เรียนรู้มากเรื่อง จนบางทีรู้สึกว่าอาหารความรู้มันล้นคอหอย กลืนไม่ทัน ย่อยไม่ทัน
หัวใจสำคัญของการทำงานสาธารณะ (public services) คือการเปิดเผยต่อสังคม หรือความโปร่งใส (transparency) ผมถือว่าการทำหน้าที่กำกับดูแลของผมเป็นการทำหน้าที่สาธารณะ ดังนั้นจึงต้องเปิดเผยต่อสาธารณะ และจะให้ยิ่งมีคุณค่าสูง ต้องไม่ใช่แค่เปิดเผย ซึ่งเป็นการสื่อสารทางเดียว ต้องเน้นที่การ ลปรร. กับสาธารณะ คือรับฟังความเห็นจากสาธารณะด้วย การเขียน บล็อก จึงเป็นช่องทางวิเศษเพื่อการนี้
ผมรู้สึกว่าการเขียน บล็อก คล้ายๆ การเขียนรายงานส่งครู โดยที่“ครู” ในที่นี้คือผู้เข้ามาอ่านบันทึก และทิ้งร่องรอยข้อคิดเห็นไว้
แต่การเขียนบันทึกใน บล็อก เป็นรายงานแบบใหม่ การเขียนก็สะดวก หาความรู้มาเพิ่มเติมอ้างอิงได้ง่ายและรวดเร็ว โดยค้นด้วย Google ผ่านอินเทอร์เน็ต ทำให้ชีวิตของนักเรียนชรามีชีวิตชีวาสนุกสนาน เพราะได้เรียนรู้ทั้งสาระ บรรยากาศ และเทคโนโลยีใหม่ๆ ทุกวัน การเรียนรู้ช่วยชลอความแก่
วิจารณ์ พานิช
๑๗ มิ.ย. ๕๒
