ความว่า . . .
ในขณะที่สามีเปิดกระเป๋าจ่ายเงิน บังเอิญสายตาของภรรยาเหลือบไปเห็นรูปของเธออยู่ในนั้น
ภรรยา: นี่เธอพกรูปฉันไว้ในกระเป๋าตลอดเวลาเลยหรือ? ทำไมเหรอ?
สามี: อ๋อ . . . ก็ถ้ามีปัญหาอะไร ไม่ว่าจะหนักหนาแค่ไหน ฉันก็จะหยิบรูปเธอขึ้นมาดู แล้วก็จะมีใจสู้กับทุกปัญหา
ภรรยา: เห็นมั้ย . . . ว่าฉันเป็นสิ่งมหัศจรรย์สำหรับเธอขนาดไหน
สามี: ใช่ . . . ทุกครั้งที่ฉันมองดูภาพเธอ ฉันจะพูดกับตัวเองว่า “คงจะไม่มีปัญหาอะไรที่หนักกว่านี้อีกนะ”
555
ก๊ากๆๆๆๆ
ชอบครับ ชอบครับ
ตลกแนวนี้อาจารย์ถนัดจริงๆ ครับ ขำกลิ้งเลยครับ
ขณะพิมพ์นี่ยังขำไม่หายเลยครับ^^
5555
มาขำขำหัวเราะก๊ากค่ะ...อาจารย์
นึกว่าเรื่องนี้จะมีแต่ "ผู้ชาย" ที่หัวเราะซะอีก
ตื่นขึ้นมาทานยาเพราะไม่ค่อยสบาย...ก็แอบแว๊บเข้ามาดู
เรื่องราวของอาจารย์ฃักกะหน่อย....กร๊ากๆๆๆๆ..ได้หัวเราะสมใจ..
ฮา..มีฮาก่อนเข้านอนค่ะดูเหมือนหัวเราะเป็นครั้งแรกของเช้าวันที่ 2ค่ะ...
ต้องหัวเราะต่ออีก 11ครั้งค่ะ..ขำดีค่ะ..
ขอบคุณอาจารย์สำหรับเสียงหัวเราะที่ได้รับทุกครั้งที่เข้ามาเยี่ยมชมนะคะ
ได้ทุกยามเลยค่ะที่นี้...อิอิ
ดีค่ะ มุขนี้
ได้อ่านเรื่องชวนหัวตั้งแต่เช้า
สวัสดีค่ะ
อาจารย์
แล้วผลสุดท้ายมันดีหรือเปล่าคะเนี่ย
อ่านแ้ล้วหัวเราะออกเลยค่ะ
แต่ภรรยามาอ่าน...คงขำไม่ออกนะคะเนี่ย...
คิดถึง....คุณพ่อกับคุณแม่...จังค่ะ...ชอบแซวกันอยา่งนี้แหล่ะค่ะ
อ่าน "แว๊บ" แรก
รู้สึกขบขัน
แต่เมื่อมองให้ลึกลงไป ผมกลับรู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก
"ประโยคสุดท้าย" นี้ คงเอ่ยมาไม่ได้
หาก "คู่ชีวิต" ทั้งสอง ไม่ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขบุกบ่าฝ่าฝันอะไรต่อมิอะไรกันมาอย่างยาวนาน
"มีความรักแฝงอยู่ในคำตัดพ้อเสียดสีนี้"
ไม่รู้ว่าผมคิดมากไปเองหรือเปล่าครับ อาจารย์ประพนธ์