ในความรักสากลตามทัศนะของโม่จื๊อกล่าวทำนองว่า...คนที่มีความรักจะต้องอำนวยความสุขใจให้แก่ชาวโลกและกำจัดหายนะภัยต่าง ๆ ในโลกให้สูญสิ้นไป ถ้าถามว่าอะไรคือหายนะภัยที่เลวร้ายที่สุด
เขาตอบว่า...การที่ผู้ปกครองแคว้นใหญ่รุกรานแคว้นเล็ก ๆ คนเข้มแข็งรังแกคนอ่อนแอ คนหมู่มากรังแกคนหมู่น้อย คนฉลาดแกมโกงหลอกลวงคนซื่อ ๆ ฯลฯ เหล่านี้ถือว่าเป็นหายนะภัยในโลก
อีกอย่างหนึ่งการที่ผู้คนทำร้ายกันและกันอย่างเจ็บปวดซึ่งคนสามานย์กระทำต่อกันก็ยังนับว่าเป็นหายนะภัยในโลกด้วยเหมือนกัน
ความหายนะเหล่านี้เกิดขึ้นมาเพราะคนเราไม่ชอบกันทำร้ายกันและกัน
ถ้าหากเราจะแยกผู้ที่ไม่ชอบคนอื่น ชอบทำร้ายคนอื่นออกไปทีละคน ๆ แล้ว เราจะภพว่าเขามีความลำเอียง ( อคติ ) เมื่อความลำเอียงเป็นสมมุติฐานแห่งความหายนะที่สำคัญยิ่งในโลกอย่างนี้ก็ต้องกล่าวว่า...
ความลำเอียงจัดว่าเป็นสิ่งที่ไม่ถูก
โม่จื๊อกล่าวต่อไปทำนองว่า...คนที่ชอบวิพากษ์วิจารณ์ผู้อื่นนั้นจะต้องมีอะไรมาทดแทนให้ด้วย
ถ้าไม่อย่างนั้นก็เป็นเหมือนการพยายามเอาน้ำท่วมมาระงับน้ำท่วมหรือเอาไฟไปดับไฟคือหาคุณค่าอะไรไม่ได้เลยละ
โม่จื๊อว่า...ดังนั้นต้องเอาความรักสากลเข้ามาแทนความลำเอียง เพราะคนปกครองแคว้นนั้นเมื่อเห็นแคว้นของผู้อื่นเป็นดุจแคว้นของตนแล้วใครเล่าจะรุกรานแคว้นของคนอื่น
คนเราควรนับถือผู้อื่นเหมือนนับถือตนเอง เมื่อคนเราไม่กระทำให้กันและกันเดือดร้อนใจแล้วถามว่า...การกระทำของคนเราจะเป็นหายนะหรือเป็นประโยชน์ต่อโลกเรากันแน่..?
