แต่ไหนแต่ไรมาเป็นคนลิ้นจระเข้ กินง่ายมากๆ กินอะไรก็ไม่ต้องปรุงรส แล้วก็เป็นคนบอกไม่ค่อยถูกว่าอะไรมีส่วนผสมอะไร อาหารทั้งหลายแหล่บอกได้แค่ว่าชอบหรือไม่ชอบ มากกว่าอร่อยหรือไม่อร่อย อาจจะเป็นเพราะเหตุนี้ที่ทำให้เป็นคนทำอาหารไม่เป็น ชอบดูคนอื่นทำนะคะ สมัยเด็กๆได้เป็นลูกมือคุณย่า คุณป้าที่ทำกับข้าวเก่งอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่เคยจำเทคนิคอะไรได้เลย เวลามีอันต้องทำอะไรให้ใครกินทีไรก็พบว่าตัวเองไม่เอาไหนจริงๆ

โชคดีที่มีคุณพ่อบ้านที่ทำกับข้าวเก่ง ลูกๆก็ชื่นชอบฝีมือคุณพ่อเป็นอย่างยิ่ง อะไรๆที่พ่อทำอร่อยเสมอ กับข้าวแม่นั้นต้องมีสูตรเฉพาะ ประเภทอาหารที่ไม่มีต้นตำหรับทั้งหลาย แถมทำแล้วอร่อยในครั้งแรก ก็ไม่ได้แปลว่าทำอีกจะอร่อย แต่ละครั้งก็ต้องคอยลุ้นเอาว่าจะอร่อยหรือเปล่า อาจจะเป็นเพราะคิดไว้ก่อนแล้วก็ได้ว่า เราทำไม่เก่ง ทำไม่อร่อย ปรุงไม่เป็น ทำให้ผลเป็นอย่างที่เป็น

เห็นตัวอย่างและเชื่อจริงๆว่า พรสวรรค์ในเรื่องการทำกับข้าวนั้นมีจริงๆ ทั้งจากคุณพ่อบ้านและพี่เหน่นที่เวลาทำกับข้าวอะไรดูช่างง่ายดายเหลือเกิน หยอดๆใส่ๆผสมๆเดี๋ยวเดียวก็อร่อย กลมกล่อม ทำให้ยิ่งไม่รู้สึกท้าทายที่จะลองทำ แต่มาระยะหลังๆนี้ เริ่มคิดว่าทำกับข้าวไม่เห็นยากเลย ใจเย็นขึ้นเล็กน้อย ไม่รวบรัดตัดตอนจนเกินไป ก็พบว่าทำอาหารให้อร่อยได้บ่อยขึ้น เริ่มรู้สึกแล้วว่า พรแสวงก็น่าจะช่วยได้สำหรับการทำกับข้าว ข้อสำคัญที่สุดดูเหมือนจะอยู่ที่ความคิดของเรานี่เองค่ะ เมื่อเปลี่ยนความคิดว่า เราทำได้ ไม่เห็นน่าจะยากเย็นอะไรเลย เราก็จะทำได้จริงๆ ไม่มีพรสวรรค์ก็ต้องใช้ความคิดสร้างพรแสวงให้ตัวเองได้ค่ะ จะพยายามพิสูจน์ต่อไป