บางส่วนจาก :"เจ้าชายน้อย" (Le Petit Prince)
เขียนโดย : อองตวน เดอ แซงเต็กชูเปรี (Antoine de Saint Exupery)
แม้นเจ้าชายน้อยจะมีความปรารถนาดีและรักดอกไม้นี้เพียงใด เขาก็เริ่มแคลงไม่ไว้ใจในตัวเธอ เขาตีถ้อยคำที่ไร้สาระเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงจังใหญ่โตไปหมดแล้วก็รู้สึกทุกข์ใจอย่างมหันต์
"ฉันไม่น่าไปฟังเธอพูดเลย"
เขาปรับทุกข์ในวันหนึ่ง
"เราไม่ควรฟังพวกดอกไม้หรอก แค่เฝ้ามองและดมกลิ่นก็พอแล้ว ดอกไม้ของฉันนั้น อบร่ำดาวทั้งดวงให้หอมฟุ้งไปทั่ว แต่ฉันกลับไม่ได้ปลาบปลื้มชื่นใจอะไรนัก เรื่องเขี้ยวเล็บนั้นต่างหากที่คอยรบกวนจิตใจ ทำให้ฉันฟุ้งซ่าน"
แล้วเขาก็รำพึงรำพันต่อไปว่า
"ฉันช่างไม่รู้เรื่องอะไรเอาเสียเลย ฉันน่าจะตัดสินเธอที่การกระทำมากกว่าที่คำพูด เธอส่งกลิ่นหอมและยังช่วยให้ชีวิตฉันสดใสชื่นบาน
ฉันไม่น่าหนีมาจากมาเลย ฉันน่าจะมองความนุ่มนวลอ่อนโยนที่แฝงด้วยเล่ห์ของเธอออกมากกว่า
พวกดอกไม้พวกนั้น มีอะไรขัดกันอยู่ในตัวบางอย่างนี้แหละ
"แต่ฉันอ่อนโลกเกินกว่าที่จะรู้จะรักเธอให้ถูกทาง"
